بسیاری از ما تجربه روت کانال یا عصب‌کشی را در دندانپزشکی داریم؛ آخرین راهی که دندانپزشکان برای حفظ دندان در معرض پوسیدگی به کار می‌گیرند.

 

به گزارش چاپ و نشر، اگر چه این روش قدیمی باعث افزایش عمر دندان شده اما دندان بعد از این عمل تردتر و شکننده‌تر می‌شود؛ در این فرآیند مسیر خون‌رسانی دندان و سیستم عصبی آن قطع می‌شود.

تنها در امریکا سالانه 15 میلیون روت کانال انجام می‌شود.

بنابراین به دنبال تلاش محققان، در یک روش ابداعی و برگرفته از فناوری چاپ سه‌بعدی، مجرای خونی مصنوعی درون کانال دندان ایجاد می‌شود.

در واقع خون‌رسانی به دندان باعث افزایش عمر و حیات مجدد آن می‌شود؛ پرینت سه‌بعدی یا صنعت تولید افزاینده پتانسیل وسیعی دارد تا بخشی از تکنولوژیهای تأثیرگذار بر تاریخ بشریت باشد.

در ایران نیز فناوری چاپگرهای سه‌بعدی همانند نهال نوپایی است که خوشبختانه بخش خصوصی وارد این عرصه شده تا اقدامات برای پیشرفت آن صورت گیرد همچنین ستاد فناوری مواد و ساخت پیشرفته معاونت علمی نیز در این عرصه در حال فعالیت بوده و اقداماتی را انجام داده است.

 

منبع: باشگاه خبرنگاران 

شرکت فرانسوی طرح اولیه ای برای تایر خودرو ارائه کرده که با استفاده از پرینتر سه‌سه بعدی از مواد طبیعی ساخته می شود و بدون هوا قادر است حرکت کند.

 

به گزارش چاپ و نشر، خودروهای نسل آینده را می توان مجهز به تایرهایی ساخت که با پرینتر سه بعدی چاپ شده اند. این تایرها زمان تعویض شان را به صاحب خودرو اطلاع می دهند.

طرح اولیه چنین تایری به شرکت فرانسوی  Michelin ا تعلق دارد.  این طرح اولیه در حقیقت چرخی برای خودرو با تایر متصل به آن است. تایر مذکور از مواد حافظ محیط زیست ساخته شده و رویه آن از جنس لاستیک است. بنابراین هنگامیکه تایر قدیمی می شود، می توان رویه آن را به راحتی عوض کرد. همچنین این تایر نیازی به هوا ندارد تا پرشود و قابلیت حرکت یابد.  طرح تایر بدون هوا که از طبیعتی الهام گرفته شده  سبب می شود این چرخ نسبت به  پنچری و کاهش باد لاستیک ایمن باشد.

مواد طبیعی به کار رفته در تایر  عبارتند از تراشه چوب، نی،   محصولات شگری و پوست پرتقال.  روی آن را لایه ای نازک از لاستیک می پوشاند. سازندگان این لاستیک معتقدند آن را می توان  شارژ کرد، بنابراین هنگامیکه رویه لاستیکی قدیمی شود، مشتریان می توانند  دوباره لایه لاستیکی را روی تایر چاپ کنند. همچنین می توان باتوجه به آب و هوا این لایه را تغییر داد.

طرح داخلی این تایر براساس طبیعت  وبا استفاده از ساختاری مانند کندوی زنبور عسل ساخته شده تا قدرتمند باشد.  همچنین طرح حفره ای که شبیه  ریه انسان هوا را به داخل می کشد.

از سوی دیگر خودرو مجهز به این نوع تایر حسگرهایی در اختیار خواهد داشت که به طور واقعی اطلاعات از وضعیت تایر را رصد می کنند و هنگام نیاز به کاربر اطلاع می دهند.  تمام این ویژگی ها به وسیله یک اپلیکیشن موبایل Print & Go قابل دسترسی است.  شرکت میشلین هنوز زمان دقیق تجاری سازی این ایده را اعلام نکرده است.

این طرح جالب در کنفرانس ۲۰۱۷ Movin  در مونترال ارائه شده است.

منبع: مهر

چند روز پیش خبری حاکی از موفقیت محققان موسسه فناوری ماساچوست (MIT) در نخستین چاپ سه‌بعدی صدف حلزون منتشر شد. هدف از ساخت این صدف، استفاده از آن در تولید کلاه ایمنی است. مهدی تکفلی محقق ایرانی یکی از اعضای این تیم تحقیقاتی است که در زمینه چاپ سه‌بعدی فعالیت می‌کند.

 

به گزارش چاپ و نشر، مهدی تکفلی متولد 1361 در فردوس، از شهرهای استان خراسان جنوبی، است. تحصیلات ابتدایی‌اش را در شهرستان قاین و راهنمایی و دبیرستان را در مشهد گذرانده است. مدرک لیسانسش را در رشته مهندسی مکانیک جامدات در سال 1384 از دانشگاه علم و صنعت گرفته است. هرچند در دوره کارشناسی تا حدی درگیر کار تحقیقاتی شده بود اما با قبول شدن در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران پژوهش به مشغله مهمی برای او تبدیل شد.

در ادامه مصاحبه ایمیلی ما را با مهدی تکفلی می‌خوانید:

* چه شد که به خارج از کشور رفتید؟ چه رشته‌ای را در خارج از کشور ادامه دادید و الان مشغول چه کاری هستید؟

در دانشگاه تهران با دکتر عقیل یوسفی کما که از اساتید پرانرژی و فعال دانشگاه بود آشنا شدم. در آن زمان، دکتر یوسفی به تازگی از کانادا به ایران بازگشته بود. بخش عمده‌ای از شناخت من نسبت به تجربه تحصیل در خارج از کشور از طریق دکتر یوسفی حاصل شد. علاوه بر این، یکی از اقوام نزدیک هم که برای ادامه تحصیل به کانادا رفته بود، من را تشویق کرد برای دکتری خارج از کشور اقدام کنم.

برای همین در سال دوم کارشناسی ارشد تلاش کردم تا استادی را در یکی از دانشگاه‌های کانادا برای گذراندن مقطع دکتری پیدا کنم. در نهایت دکتر «مارچلو پاپپینی» از دانشگاه رایرسون که در شهر تورنتو است من را به عنوان دانشجو پذیرفت تا در سال 1386 تحصیلم را در کانادا شروع کنم.

با پایان دوره دکتری وارد صنعت شدم و سه سال و نیم در زمینه طراحی و مدل‌سازی قطعات اتومبیل فعال بودم. هر چند این تجربه صنعتی را دوست داشتم اما در مقطعی این علاقه در من ایجاد شد که دوباره به محیط دانشگاه برگردم. من با اتمام دوره دکتری و ورود به صنعت، مسیر استاد دانشگاه شدن را رها کرده بودم. در حال حاضر به دلیل رقابت زیادی که برای کسب کرسی استادی وجود دارد، بیشتر فارغ‌التحصیلان دکتری باید دوره‌های فوق دکترا را هم بگذرانند تا دامنه تحقیقات خود را گسترش دهند و بر تعداد مقالات خود اضافه کنند.

خوشبختانه توانستم یکی از بورسیه‌های فوق دکتری دولت کانادا را برنده شوم که به من این امکان را داد با آزادی بیشتری دانشگاه مقصد را انتخاب کنم. پس از بررسی گزینه‌های مختلف، به گروه تحقیقاتی پروفسور «شوانهه ژاوو» در انستیتوی تحقیقاتی ماساچوست (MIT) وارد شدم.

پروفسور ژاوو استادی جوان و بسیار موفق در زمینه مواد نرم است. در توضیح باید بگویم که در حال حاضر یکی از زمینه‌های جذاب و مورد توجه در علم مواد به تولید پلیمرهایی اختصاص دارد که به واسطه نرم بودن و سازگاری با بدن پتانسیل ساخت بافت‌های مصنوعی مانند ماهیچه‌ها را در اختیار ما می‌گذارد. علاوه بر این، از آنها می‌توان برای انتقال هوشمند و کنترل‌شده دارو به قسمت‌های داخلی بدن استفاده کرد. تجربه من در MIT که به حدود دو سال می‌رسد نه تنها من را با موضوعاتی تازه و جذاب در زمینه علم مواد و مکانیک جامدات درگیر کرد، بلکه محیط پویای این دانشگاه برای من بسیار انگیزه‌بخش بود و اراده من را برای یافتن کاری دانشگاهی بیشتر کرد.

* لطفا در مورد دستاورد جدیدتان در مورد چاپ سه‌بعدی صدف حلزون توضیح بیشتری دهید. ایده آن از کجا آمده است و برای محقق کردن آن چه کارهایی انجام داده‌اید؟

من در MIT در کنار فعالیت تحقیقاتی در گروه پروفسور ژاوو که قبلا به آن اشاره کردم، این امکان را یافتم که با گروه تحقیقاتی پروفسور «بیولر» هم همکاری کنم. پروفسور بیولر رئیس دپارتمان رشته عمران دانشگاه است که در زمینه شبیه‌سازی مولکولی و چاپ سه‌بعدی فعالیت دارد.

آنچه که من را با یکی از پروژه‌های این گروه پیوند داد تجربه تز دکتری من بود. تمرکز من در دوره دکتری روی مکانیک ضربه بود و مساله‌ای که به آن پرداخته بودم به ماشین‌کاری با ذرات برنده ارتباط داشت که در آن از برخورد ذرات به سطح مواد برای ایجاد شکل دلخواه استفاده می‌شود. در MIT، یکی از دانشجویان دکتری گروه پروفسور بیولر، به نام «گریس گو» تلاش داشت با استفاده از تکنولوژی چاپ سه‌بعدی مواد جدیدی را طراحی کند که در مقابل ضربه مقاومت بیشتری از خود نشان دهند و آسیب نبینند.

بعد از اینکه من همکاری خودم را با گریس شروع کردم توانستیم پروژه‌های موفقی را با هم به سرانجام برسانیم که آنچه اخیرا در اخبار به آن اشاره شد یکی از این دستاوردها بود که به صورت مقاله در مجله «مواد پیشرفته» به چاپ رسید و در خبرها هم بازتاب یافت. این کار از چند جهت کار جدید و ارزشمندی بود. اول اینکه ما توانستیم میکروساختار پیچیده صدف حلزونی را در یک ماده مرکب بازسازی کنیم. این کار به کمک یک تکنولوژی چاپ سه‌بعدی که چاپ چند ماده مختلف به طور همزمان را امکان‌پذیر می‌کرد عملی شد.

ما در واقع از انعطاف‌پذیری این تکنولوژی برای ساخت یک ساختار جدید بهره بردیم. علاوه بر این، توانستیم از طریق آزمایش نشان دهیم که این ماده مرکب جدید چه مقاومت قابل توجهی در مقابل ضربه از خود نشان می‌دهد. در توضیح بیشتر این موضوع، هر کدام از مواد تشکیل‌دهنده این ماده مرکب به تنهایی در مقابل بار ضربه‌ای ضعیف بودند و به میزان قابل توجهی آسیب می‌دیدند. اما وقتی این دو ماده را در قالب ساختار خاصی که از طبیعت الهام گرفته شده بود در کنار هم قرار دادیم ماده مرکب جدیدی تولید کردیم که مقاومت قابل توجهی در مقابل ضربه از خود نشان می‌داد.

در این ساختار جدید ترک شکل گرفته ناشی از ضربه به سادگی گسترش پیدا نمی‌کند چون با موانع زیادی در مسیر رشد خود روبه‌رو می‌شود. آخرین جنبه مهم مقاله ما که از سوی کسانی که مقاله را برای چاپ مورد ارزیابی قرار داده بودند هم تحسین شده بود، مربوط می‌شد به استفاده ما از مدل‌سازی‌های ریاضی برای فهم و توضیح بهتر آنچه در ساختار ماده اتفاق می‌افتاد.

* چه شد که وارد حیطه چاپ سه‌بعدی شدید؟ چه تحقیقاتی تاکنون در این زمینه انجام دادید؟

من در دوره فوق دکتری تلاشم بر این بود که تا حد امکان با تکنولوژی‌‌های جدید و مواد نو درگیر شوم تا بتوانم آنها را به زمینه‌های اصلی تحقیقاتی خودم در آینده تبدیل کنم اگر بتوانم به شغل استادی برسم. چاپ سه‌بعدی هم یکی از زمینه‌هایی است که در حال حاضر در محیط‌های علمی و مهندسی توجه زیادی به آن می‌شود.

تحقیقات من در کنار استفاده از قابلیت‌های این تکنولوژی برای طراحی مواد جدید به شناسایی خواص مکانیکی قطعاتی که توسط این روش‌ها ساخته می‌شوند هم اختصاص داشت. به هر حال هر فرایند و روش تولیدی روی خواص قطعه ساخته‌شده اثراتی می‌گذارد که به دلیل جدید بودن روش ساخت چاپ سه‌بعدی، این اثرات به طور کامل مورد بررسی علمی و تحقیقاتی قرار نگرفته‌اند.

* آینده فناوری چاپ سه‌بعدی را چطور می‌بینید؟ به نظرتان این فناوری چه تاثیری در زندگی ما انسان‌ها خواهد گذاشت؟

در حال حاضر تلاش بسیار زیادی می‌شود که امکان چاپ سه‌بعدی به مواد مختلف گسترش پیدا کند. هر چند در حال حاضر چاپ برخی مواد پلیمری یا پلاستیکی با پرینترهایی نه چندان گران‌قیمت برای عموم امکانپذیر شده است اما چاپ سه‌بعدی فلزات، کامپوزیت‌ها و مواد هوشمند نیازمند تحقیقات بیشتری است.

علاوه بر اینها، محققان علوم بیومکانیک و بیوموادها در تلاش هستند تا چاپ بافت‌های مصنوعی را هم گسترش دهند. در واقع ماده‌ای که از پرینتر خارج می‌شود در درون خود سلول‌های زنده را نیز حمل می‌کند. در مجموع، با در نظرگرفتن پیشرفت‌هایی که تا به حال در زمینه چاپ سه‌بعدی صورت گرفته می‌توان گفت ساختن قطعات پیچیده به تجربه‌ای همگانی‌تر تبدیل خواهد شد.

* از نظر شما، محققان ایرانی تا چه اندازه در زمینه چاپ سه‌بعدی پیشرفت داشته‌اند و در مقایسه با تحقیقاتی که در کشورهای دیگر مثل آمریکا انجام می‌شود، وضعیت این فناوری‌ در ایران چگونه است؟

زمانی که من در دوره لیسانس و فوق لیسانس بودم معاونت علمی و فناوری ریاست جمهوری این سیاست را دنبال می‌کرد که از زمینه‌های تحقیقاتی مرتبط با نانو که در کل جهان رو به رشد بود حمایت ویژه‌ای شود تا ایران در تولید علم در این زمینه نه‌تنها عقب نیفتد، بلکه بتواند تاثیرگذار باشد.

در شرایط حاضر هم متوجه شدم که همین تلاش از سوی این معاونت در زمینه چاپ سه‌بعدی صورت می‌گیرد و مدتی پیش نمایشگاهی با هدایت جمعی از اساتید خوب دانشگاه‌های ایران برگزار شده است. این حرکت‌ها بسیار امیدوارکننده و به نظر من از لحاظ زمانی هم مناسب است.

دولت‌های ایالتی آمریکا و کانادا در حال حاضر به چاپ سه‌بعدی توجه ویژه‌ای دارند و در جهت تقویت دانشگاه‌های خود بودجه‌هایی را اختصاص داده‌اند یا برای حمایت از این تکنولوژی جدید در حال سیاست‌گذاری هستند. خود من هم در آینده اگر در جایگاهی قرار بگیرم که به من امکان دهد با محیط دانشگاهی و صنعتی ایران ارتباط بگیرم، حتما تلاش خواهم کرد تا به رشد علمی و فناوری ایران در حد توان خودم یاری‌رسان باشم. در این شکی نیست که اساتید و دانشجویان باهوش و توانمندی در ایران هستند که می‌توانند تحقیقات تاثیرگذاری انجام دهند. امیدوارم محدودیت منابع مالی یا انتقال تکنولوژی از خارج برای این پژوهش‌ها مانع بزرگی نباشد.

* اختراع بعدی که دنبال خواهید کرد چه خواهد بود؟

دوست دارم تحقیقاتم را در زمینه مواد جدید ادامه دهم. در حال حاضر تلاش می‌کنم تا در پروژه‌هایی وارد شوم که به کاربردهای مواد جدید در بیومهندسی مرتبط می‌شود. امیدوارم بتوانم از دانشی که در علم مکانیک و علم مواد کسب کرده‌ام در انجام پروژه‌هایی که با سلول‌های زنده ارتباط دارد استفاده کنم.

* محبوب‌ترین ابزار الکترونیک که از آن استفاده می‌کنید چیست؟

لپ‌تاپم مهم‌ترین ابزاری است که از آن استفاده می‌کنم. وقت بیشتر من در طول روز اگر درگیر کار آزمایشگاهی نباشم در پشت لپ‌تاپم می‌گذرد.

* آیا با گوشی خود بازی می‌کنید؟ چه بازی‌ موبایلی‌ یا کامپیوتری دوست دارید؟

من روی موبایلم بازی ندارم ولی روی کنسول ایکس‌باکس گاهی اوقات فوتبال فیفا را بازی می‌کنم.

* کلا از چه نرم‌افزارهایی در گوشی‌تان بیشتر از همه استفاده می‌کنید؟

من بیشتر از اینترنت برای دنبال کردن اخبار یا چک کردن ایمیل‌هایم استفاده می‌کنم. در کنار اینها شاید اینستاگرام پرطرفدارترین اپلیکیشن برای من باشد.

* آیا از اپلیکیشن‌های پیام‌رسان مثل تلگرام یا واتس‌اپ یا ایمو استفاده می‌کنید؟

تلگرام راه ارتباطی من با دوستان ایرانی‌ام در اینجا و خانواده‌ام در ایران است. خودم به ندرت گروه‌های تلگرامی را دنبال می‌کنم هرچند می‌دانم خیلی پرطرفدار است.

* میزان سواد و علمی جوانان ایرانی را در چه سطح می‌بینید؟ چه توصیه‌ای به جوانان ایرانی دارید؟

قطعا استعدادهای زیادی در بین جوانان ایرانی وجود دارد که سیستم آموزشی و امکانات به برخی از آنها فرصت بروز می‌دهد. به نظر من اگر تلاش و پشتکار در میان جوانان ایرانی گسترش بیشتری پیدا کند به پیشرفت و بالندگی ایران کمک زیادی خواهد کرد.

* کلا فضای فناوری و نوآوری در ایران از نظر شما چگونه است؟

به هر حال با وجود همه تلاش‌ها در سطح دانشگاهی و صنعتی ایران، غیر قابل انکار است که ما عقب‌ماندگی‌هایی در زمینه‌های علمی و فناوری داریم. من خودم به عنوان یک ایرانی دوست دارم رشد علمی و فناوری ایران در عین اینکه از طریق یک فعالیت همگانی داخلی پیش برود با یک همکاری دوستانه با کشورهای صاحب فناوری همراه شود.

هر چند واقعیت‌های رقابت در دنیای امروز در کنار مسائل سیاسی به این نوع همکاری‌ها شرایط خاصی را ممکن است تحمیل کند ولی در هر صورت کم شدن موانع این نوع همکاری‌ها قطعا به نفع جامعه علمی و صنعتی ایران خواهد بود.

* آیا دوست دارید برای زندگی به ایران برگردید؟ فکر می‌کنید چه امکاناتی باید در ایران وجود داشته باشد تا دوست داشته باشید در ایران زندگی کنید؟

به هر حال مسیر زندگی من به سمتی رفت که از کشور خارج شدم و تمرکز اصلی من در شرایط فعلی این است که بتوانم از امکاناتی که این محیط به من می‌دهد استفاده کنم تا به درجه‌ای از موفقیت برسم.

 

فکر می‌کنم انتظار بی‌جایی باشد که من بخواهم در خارج از کشور خواهان یک سری تغییرات شوم تا پس از آن به برگشتن تمایل پیدا کنم. باید خودم هم به ایران برگردم و در بهتر کردن شرایط زندگی برای همه تا حدی که در توانم هست تلاش کنم. ولی به هرحال امیدوارم که هر سه مولفه عقلانیت، دلسوزی و پشتکار در نظام مدیریتی ایران حضور بیشتری داشته باشد تا همه ایرانیان از زندگی خود احساس رضایت بیشتری پیدا کنند.

منبع: آنا

شطرنج یک بازی با ریشه های باستانی است، اما افراد خلاق دائما راه های جدید و هیجان انگیزی برای تغییر و به روزرسانی آن پیدا می کنند. با ظهور چاپ سه بعدی، اکنون صفحه شطرنج های عادی با امکانات طراحی بی نهایتی روبرو شده اند که آن ها را فراتر از یک بازی برده است. مهره های این شطرنج سه بعدی به عنوان میکرو گلدان هایی برای گیاهان هوازی نیز به کار می رود.

 

به گزارش چاپ و نشر، شاه، وزیر، رخ و سرباز همگی نقوش هندسی هستند که طرح سنتی و مدرن را با هم آمیخته اند. وقتی این شطرنج استفاده نمی شود، به عنوان یک اثر هنری به شمار می رود. حتی اگر از طرفداران این بازی نباشید، زیبایی قابل توجه قطعات، آن را یکی از بهترین شطرنج هایی می کند که تا به حال دیده اید. وقتی این بازی را می خرید، با تخته شیشه ای یا چوب بامبو، ۳۲ مهره با ۳۲ گیاه نیز دریافت می کنید. برای اطمینان از زنده ماندن گیاهان، هر ده روز باید آن ها را خیس و خشک کنید.

 

منبع: برترین ها

 اولین ماهواره چاپ شده سه بعدی به فضا پرتاب خواهد نشد. CubeSat nanosatellite به ایستگاه بین المللی فضایی پرتاب خواهد شد. به گزارش دانشگاه دانشگاه پلی تکنیک تومسک (TPU) این ماهواره به مرکز پرتاب فضایی بایکونور تحویل داده شده است. طبق برنامه ریزی های انجام شده، راکت Progress MS-2 در 30 مارس، این ماهواره...

 

اولین ماهواره چاپ شده سه بعدی به فضا پرتاب خواهد نشد. CubeSat nanosatellite به ایستگاه بین المللی فضایی پرتاب خواهد شد. به گزارش دانشگاه دانشگاه پلی تکنیک تومسک (TPU) این ماهواره به مرکز پرتاب فضایی بایکونور تحویل داده شده است. طبق برنامه ریزی های انجام شده، راکت Progress MS-2 در 30 مارس، این ماهواره را در ارتفاع 400 کیلومتری قرار خواهد گرفت. این ماهواره به مدت 6 ماه در مدار قرار خواهد گرفت. این ماهواره شامل قطعات پلاستیکی و یک باتری زیرکونیوم سرامیک می باشد. سنسورهای دستگاه، دمای قطعات الکترونیکی داخلی را اندازه خواهد کرد. داده ها برای تعیین اینکه آیا مواد را می توان در کاوشگرهایی فضایی آینده استفاده کرد یا نه، مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهند گرفت.

 

منبع: rapidreadytech

محققان "موسسه فناوری ماساچوست"(M.I.T) با همکاری مهدی تکفلی برای نخستین بار موفق به چاپ سه بعدی صدف حلزون در محیط آزمایشگاه با هدف استفاده از آن در تولید کلاه ایمنی شدند.

 

به گزارش چاپ و نشر، مهدی تکفلی دانش‌آموخته دانشگاه های تهران و علم و صنعت، به همراه همکارانش نشان دادند که "صدف حلزون‌"(conch) دارای معماری منحصر به‌فردی است و ساختار آن 10 برابر سخت‌تر از مروارید است.

سختی و مقاومت صدف حلزون در مقابل شکستگی ناشی از پیکربندی بی‌نظیر آن است و این پیکربندی براساس سه سطح مختلف در ساختار داخلی ماده است.

این ساختار، صدف را در مقابل گسترش هر نوع ترکی مقاوم می‌کند و چون صدف دارای ماتریکس زیگزاگی است، ترک‌ها در نوعی مارپیچ گیر می‌افتند.

تا پیش از این مطالعه، با وجود این که ساختار صدف حلزون به خوبی درک شده بود، این ماده در محیط آزمایشگاه قابل تولید نبود. با این حال محققان به رهبری "مارکوس بوهلر"(Markus Buehler) نوعی فناوری چاپ سه‌بعدی را خلق کردند که به آن‌ها امکان تکثیر ساختار این ماده را داد.

بخشی از نوآوری تیم علمی قابلیت آن‌ها برای شبیه‌سازی رفتار ماده و تحلیل عملکرد واقعی آن در شرایط واقعی بود. آن‌ها موفق شدند مواد کامپوزیت با ویژگی‌های کاملا کنترل‌شده چاپ کنند؛ تیم علمی از نمونه‌های صدف واقعی برای مطالعات خود استفاده نکرد زیرا این صدف‌ها ممکن است دستخوش تغییرات غیرقابل‌پیش بینی شوند که تحلیل‌های محققان را پیچیده کند.

با این حال، با چاپ نمونه‌های صدف حلزون در آزمایشگاه، آنها توانستند از همان هندسه‌ای استفاده کنند که در شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای خلق کرده بودند.

کلاه‌های ایمنی حفاظتی و دیگر ابزار مقاوم در مقابل ضربه نیازمند داشتن هر دوی استحکام و سختی است؛ استحکام به قابلیت یک ماده برای مقاومت در مقابل آسیب اشاره دارد که به طور مثال، فولاد دارای چنین ویژگی است. از سوی دیگر، سختی، به قابلیت ماده برای پراکنده‌ کردن انرژی اشاره دارد که پلاستیک آن را به خوبی انجام می‌دهد.

اما مواد کامپوزیت جدید دارای ترکیبی از این ویژگی‌ها هستند که در تمامی ماده توزیع شده‌اند.

به دلیل استفاده از چاپ سه بعدی در این مطالعه، امکان تولید کلاه‌های ایمنی شخصی وجود دارد. در واقع، رایانه بر اساس اسکنی که از جمجمه فرد تهیه می‌کند، می‌تواند کلاه ایمنی را برای وی بهینه و شخصی سازی کند.

جزئیات این دستاورد علمی در Advanced Materials  منتشر شد.

منبع: ایسنا

فریتز هوف، یک کارشناس برجسته فناوری پرینت مواد غذایی در آزمایشگاه فرآورده‌های خوراکی دانشگاه ماستریخت هلند اعلام کرد: دستگاه پرینتر سه‌بعدی که می‌تواند شکلات را با اشکال مختلف آماده کند، کمتر از سه سال تا آشپزخانه شما فاصله دارد.

 

هوف می‌افزاید: شرکت ما اواخر امسال یک دستگاه پرینتر در مقیاس صنعتی عرضه می‌کند که می‌تواند بدون وقفه در مقادیر بالا شکلات پرینت کند.

وی پیش‌بینی کرد، تولید این دستگاه با اندازه‌ای در حد یک ماکروفر از سوی لوازم خانگی مورد پیگیری قرار بگیرد و 2000 دلار قیمت‌گذاری شود.

او گفت: مردم تا چند سال پیش چیزی درباره اسپرسو نمی‌دانستند، اما کسانی که دنبال قهوه خوب هستند، حتی دستگاه‌های اسپرسو 2000 دلاری را خریداری کرده‌اند.

پرینتر سه‌بعدی شکلات، شبیه یک سرآشپز ماهر کار می‌کند که قصد آماده کردن خامه یا فرنی با طرح زیبا را دارد. با این تفاوت که می‌تواند این فرآیند را دقیق و بسیار تکرار کند. هر چیزی که از سوزن توخالی این دستگاه تخلیه شود، می‌تواند به صورت سه‌بعدی پرینت شود. فریتز خاطرنشان کرد: شکلات برای پرینت ایده‌‌آل است، چرا‌که در دمای اتاق جامد باقی می‌ماند. البته درباره گوجه فرنگی این کار کمی مشکل خواهد شد، چون با مخلوط گوجه نمی‌توان محصول خاصی درست کرد.

 

منبع: جام جم

"آنگل پنگ" ٨ ساله اهل تایوان که در ۹ ماهگی در یک تصادف انگشتانش را از دست داد حالا با بهره‌مندی از تکنولوژی چاپ سه‌بعدی صاحب انگشتان مصنوعی شده است.

 

 او این دستان را مدیون یک مهندس تایوانی است که در سال 2014 در محل کارش دست خود را از دست داد و بعد از این حادثه به این فکر افتاد که با استفاده از تکنولوژی سه بعدی برای خود دستی بسازد که انگشتانش قابل حرکت دادن باشد. وی موفق شد این دست را برای خود بسازد و حالا سعی دارد این امکان را برای دیگران نیز فراهم کند.

 

منبع: رویترز 

در حالی که تمامی چاپگرهای سه بعدی موجود محصولات خود را در قالب قطعات مجزا و به صورت لایه لایه و منقطع تولید می کنند، چاپگر سه بعدی رباتیکی ابداع شده که محصول نهایی یکسره عرضه می کند.

 

به گزارش چاپ و نشر ، این چاپگر که در قالب یک بازوی رباتیک طراحی شده، با استفاده از یک رشته پلاستیک مایع و بدون قطع فرایند تولید می تواند یک صندلی را با سرعت و با مصرف مواد کمتری در مقایسه با چاپگرهای سه بعدی نسل قبلی تولید کند.

این چاپگر سه بعدی در مدرسه معماری بارلت لندن طراحی شده و پلاستیک مایع را بر مبنای برنامه ای از قبل مشخص شده در سطوح عمودی و افقی پخش می کند تا پس از خشک شدن این پلاستیک محصول نهایی یعنی صندلی قابل استفاده باشد.

با استفاده از چاپگر یاد شده لازم نیست هر بار یک لایه از محصول مورد نظر چاپ شده و پس از تکمیل هر لایه مجددا دستگاه برای چاپ لایه بعدی راه اندازی شود. بلکه کل فرایند در یک مرحله و با دقت فراوان اجرا می شود. البته طراحی محصولات این چنینی کار دشوارتری است. به همین منظور نرم افزار ویژه ای برای طراحی دقیق اشیای سه بعدی و ارسال داده ها به بازوی رباتیک طراحی شده است.

محصولاتی که به این شیوه تولید شوند، بسیار ارزان قیمت نیز خواهند بود و انتظار می رود نرم افزار مورد استفاده برای این کار تا قبل از پایان سال ۲۰۱۷ در دسترس علاقمندان قرار بگیرد.

 

منبع: مهر

«چاپگر سه‌ بعدی بیشتر در قالب‌سازی و مدل‌سازی‌‌هایی کمک می‌کند که شما می‌خواهید طرحی را به تولید انبوه برسانید.ابتدا چاپ سه بعدی انجام می‌شود و بعد از برطرف کردن نواقص و ایرادها می‌توانید آن را به تولید انبوه برسانید.»

 

اين يك تعريف ساده و مقدماتي است براي صنعتي به نام صنعت چاپگرهاي سه‌بعدي؛ صنعتي كه براي نخستين بار نمايشگاهش در سالن اجلاس سران برگزار شد و 17چاپگر دستگاه سه‌بعدي ساخت ايران در آن در معرض ديد قرار گرفت؛ دستگاه‌هايي كه دريك مسابقه مورد محك قرار گرفتند و از ميان آنها 5 چاپگر برتر نيز معرفي شدند. در اين گزارش سري به نخستين نمايشگاه چاپگرهاي سه‌بعدي زديم؛ جايي كه پر بود از طرح‌هايي سه‌‌بعدي كه تنها در ذهن شكل گرفته بود و با كمك دستگاه آن را به شكل سه‌بعدي در معرض نمايش قرار داده بودند؛ صنعتگرها، پژوهشگرها و دانشجويان خلاقي كه دور هم جمع شده بودند تا داشته‌هايشان را در معرض نمايش قرار دهند. با برخي از آنها ازجمله برنده‌‌هاي مسابقه نمايشگاه به گفت‌وگو پرداختيم كه مي‌توانيد در ادامه بخوانيد.

آقاي مريدي، صنعتگر است و 3-2 سال مي‌شود كه به صنعت چاپ سه‌بعدي روي آورده و اميدوار است چنين صنعتي در كشور جاي اصلي خود را پيدا كند. دستگاه چاپگر سه‌ بعدي‌اش در حال پرينت طرحي است كه به او داده‌اند و مي‌گويد: «اولين بار است كه در چنين نمايشگاه‌هايي شركت مي‌كنم و تجربه متفاوتي بود. من يك صنعتگر هستم. زماني كه متوجه چنين تكنولوژي‌اي شدم دستگاه را از وارد‌كننده خريدم.

با اين وسيله از هيچ‌چيز؛ مي‌توان يك شيء به‌وجود آورد و بسيار اين موضوع جالب است. يك دسته از اين دستگاه‌ها ماده‌اي مانند سيم را با قرار دادن روي هم تبديل به قطعه مي‌كنند كه حين ساخته شدن مي‌توان حركات دستگاه را با چشم ديد». او با اشاره به اينكه اين صنعت يك علم بين‌رشته‌اي است مي‌افزايد: «ما به اين صنعت، علم بين‌رشته‌اي مي‌گوييم؛ رشته‌هايي مانند مكانيك، پوليمر، الكترونيك و كامپيوتر. اين تخصص‌ها با هم تلفيق مي‌شود و چنين دستگاهي را به‌وجود مي‌آورد».

اين صنعتگر در ادامه درباره وضعيت چاپگر سه‌‌بعدي در كشور توضيح مي‌دهد: «در ايران آشنايي با چاپگر سه‌‌بعدي تازه شروع شده است. البته در كل دنيا هم علم نوپايي است. سال 1985پايه‌هاي اوليه آن شكل گرفت و در ايران 5-4 سالي مي‌شود كه وارد شده و 2سال است به آن جدي‌تر نگاه مي‌شود. بازار كار در اين رشته در حال ايجاد شدن است اما هنوز نتوانسته بازار را در دست بگيرد، با اين حال جاي اميدواري وجود دارد. چون نمايشگاه نشان داد بسياري از بازديد‌كننده‌ها از سر كنجكاوي آمده بودند تا ببينند اصلا چاپگر سه‌‌بعدي چيست.همين موضوع خيلي خوب بود و نشان مي‌دهد جا براي توليد انبوه وجود دارد».

به گفته مريدي، كيفيت نمايشگاه قابل‌قبول است و مسابقات و كنفرانس‌هاي برگزار شده به كيفيت نمايشگاه نيز اضافه مي‌كند؛ «وضعيت نمايشگاه خوب است و كنفرانس و مسابقه‌اي كه در آن برگزار مي‌شود خيلي به سطح كيفيت نمايشگاه كمك مي‌كند. دستگاه من وارداتي است و مسابقه بين چاپگرهاي ايراني برگزار شد. به همين دليل من در اين مسابقه نتوانستم شركت كنم. با وجود اين متوجه شدم دستگاه‌هاي ايراني كيفيت بسيار خوبي دارند.»

چاپگر سه‌‌بعدي در كشور پيشرفت داشته اما هنوز جاي كار دارد

 تهمورث آرشي، مسئول برگزاري مسابقه نمايشگاه بود كه با اعضاي تيمش از بين نزديك به 16دستگاه چاپگر سه‌ بعدي 5دستگاه را به‌عنوان نمونه برتر معرفي كردند. او در زمينه تلاش ساخت دستگاه‌هاي چاپگر سه‌ بعدي بومي و در زمينه برگزاري مسابقه مي‌گويد:«نتايج مسابقه رضايتبخش بود. از بين 16گروه در 2‌بخش، برنده‌هاي اول تا پنجم را اعلام كرديم. سپس گزارش جامعي به آنها ارائه شد تا ايرادهاي كارشان را بدانند و درصدد رفع آنها بربيايند.

همچنين تا يك‌ماه آينده جلسه‌اي برگزار مي‌شود براي آنكه اين عزيزان را راهنمايي كنيم تا سريع‌تر بتوانند مشكلات دستگاه‌هايشان را برطرف كنند. شركت‌‌ها از نظر تكنولوژي و اندازه‌‌گيري بسيار پيشرفت كرده‌اند و جاي خوشحالي دارد اما هنوز جاي كار وجود دارد تا اين صنعت به سمت صنعتي‌شدن حركت كند. برگزاري چنين نمايشگاه‌هايي در اين زمينه بسيار كمك خواهدكرد تا اين پديده هر چه سريع‌تر به سمت صنعتي شدن حركت كند». مسئول برگزاري مسابقه نمايشگاه هم كه در كنار ما حضور دارد با اشاره به اينكه چاپگرهاي سه‌ بعدي كشش برگزاري نمايشگاه‌هاي بيشتر و باكيفيت‌تر را دارند، توضيح مي‌دهد:

«اين نمايشگاه كشش برگزاري سالي 3 بار را هم دارد و اگر بخواهم به اين نمايشگاه از 100، نمره بدهم 20 خواهد بود؛ چون خيلي مانده به 100برسيم. به‌نظر من اين صنعت مي‌تواند كاربردهاي زيادي داشته باشد اما هنوز ارزش آن در كشور معلوم نشده. با توجه به مدل‌سازي‌هاي سريعي كه پرينترهاي سه‌بعدي انجام مي‌دهند كارخانه‌هايي كه پرينترهاي سه‌بعدي مي‌خواهند روي قطعه‌اي امتحان كنند برايشان بسيار كارآمد و به‌صرفه است. كما اينكه در دنيا از اين روش استفاده مي‌شود».

دستگاهي كه با مهندسي معكوس ساخته شد

برنده‌هاي مسابقه‌اي كه در نمايشگاه چاپگرهاي سه‌ بعدي معرفي شدند همگي از سازندگان ايراني بودند. محمد رحيميان كه سال‌ها در صنعت طلاسازي فعاليت كرده نيز جزو برندگاني است كه توانسته‌اند از طريق مهندسي معكوس دستگاه چاپگر سه‌‌بعدي بسازند. او مي‌گويد:

«با اينكه تحصيلات من مرتبط با اين صنعت نيست و سال‌ها در كار بازار طلا بودم اما توانستم اين دستگاه را خودم بسازم. سال92 بود كه دستگاه چاپگر سه‌ بعدي را براي ساخت قطعات طلا وارد كردم و براساس مهندسي معكوس يك سال و نيم تلاش كردم تا آن دستگاه را به‌صورت ايراني بسازم». او با تأكيد بر اينكه اين دستگاه به‌خودي خود كاركردي ندارد و براي استفاده از آن نياز به طراح سه‌بعدي كار است ادامه مي‌دهد: «چنين دستگاه‌هايي نياز به طراح سه‌بعدي كار دارند.

دستگاه براساس همان طرحي كه طراح ارائه داده آن را به شكل پرينت سه‌بعدي ارائه مي‌دهد. اين طراح‌ها هستند كه مي‌توانند صنعت چاپگرهاي سه‌‌بعدي را قوي كنند و كارخانه‌ها از اين پديده بيشتر استقبال خواهندكرد. بنابراين همزمان با صنعت، بايد طراح‌ها نيز در كشور قوي شوند. خوشبختانه طراحي در بازار طلا و جواهر خوب شده اما در صنعت‌هاي ديگر هنوز خيلي ضعيف است».

صنعت چاپگرهاي سه‌ بعدي، شغلي جديد به وجود آورد

به گفته رحيميان، استفاده از اين صنعت موجب افزايش توليد خواهدشد و همين افزايش توليد نيز باعث افزايش جدي نيرو مي‌شود؛ «وقتي كارخانه‌ها نياز به طرح داشته باشند دفترهاي طراحي و تيم‌هاي طراحي به‌وجود مي‌آيند. همين كار سطح طراح‌ها را بالا مي‌برد و طبيعتا در ادامه، اشتغال به‌وجود خواهدآورد. شايد سال‌هاي 85 تا 90 طراحي به آن صورت در ايران و تهران نبود؛ اما الان طراح‌هاي زيادي در سراسر كشور وجود دارند كه خوب هم كار مي‌كنند.

شايد دستگاه‌هايشان وارداتي بوده و ايراني نباشد اما وجود همين دستگاه‌ها باعث به‌وجود آمدن طراح شده. در صنعت‌هاي ديگر هم اين اتفاق خواهد افتاد اما به شرط آنكه آموزش اوليه وجود داشته باشد. اين آموزش‌ها شايد در ابتدا توسط كشورهاي ديگر صورت گيرد؛ با اين حال كم‌كم تعداد افراد متخصص ايراني نيز زياد خواهدشد و مي‌بينيد كه وقتي مسابقات طراحي طلا و جواهر در كشورهاي ديگر مانند تايلند برگزار مي‌شود يك ايراني برنده آن مسابقه مي‌شود؛ اما در طراحي صنعتي هنوز موفق نيستيم و بايد تلاش بيشتري صورت گيرد.»

ساخت دستگاه در ايران با قيمت تمام‌شده در آمريكا

به عقيده اين سازنده دستگاه چاپگر سه‌بعدي، اگر چنين دستگاهي به توليد انبوه برسد قيمت آن به ميزان قابل‌توجهي كاهش پيدا خواهدكرد؛ «در حال حاضر دستگاهي كه مي‌سازم از نظر قيمت با مشابهش 30درصد پايين‌تر است. اين دستگاه مدل آمريكايي‌اش نزديك به 5هزار دلار مي‌شود اما با هزينه‌هاي رسيدن به تهران تا10 هزار دلار هم مي‌رسد.

من با 30درصد كمتر از اين قيمت، دستگاه را مي‌سازم. به هر حال يكسري از قطعات همچنان وارد مي‌شود چون در كشور وجود ندارد اما اگر به توليد انبوه برسد با همان مبلغي كه در آمريكا فروخته مي‌شود، شايد هم كمتر، مي‌توانيم اين دستگاه را بسازيم. ساخت اين دستگاه باعث اشتغال‌زايي مستقيم و غيرمستقيم نيز مي‌شود به‌طوري كه تا الان در اين يك‌سال حدود 30دستگاه ساخته‌ام و تعداد قابل‌توجهي جذب كار شده‌اند.»

ساخت عينك واقعيت افزوده همزمان با گوگل و اپل

غرفه ديگر نمايشگاه يك تيم 9نفره از فارغ‌التحصيلان رشته‌هاي هنر از دانشگاه هنر تهران هستند؛ غرفه‌اي كه پر بود از سرديس چهره‌هاي مختلف به رنگ طلايي. آنها نزديك به 3 سال مي‌شود كه وارد اين صنعت شده‌اند و سرديس چهره‌هاي مختلف را طراحي مي‌كنند؛ طراحي‌هايي كه با نرم‌افزار انجام مي‌شود و بعد از سفارش از طرف مشتري براي چاپ سه‌‌بعدي آنها را آماده مي‌كنند و تا جايي پيش رفته‌اند كه به كشورهاي مختلف مانند عربستان، تركيه، ايتاليا و... صادر مي‌كنند.

گروه ژپتو معتقد است كه چون اين صنعت بازه مالي زيادي ندارد سرمايه‌گذار كمتري سراغ آن مي‌آيد. با وجود اين ممكن است برگزاري اين نمايشگاه در جذب سرمايه‌گذار تأثير داشته باشد. به گفته اعضاي اين گروه احتمال موفقيت صنعت طراحي در كشور نسبت به ساخت دستگاه چاپگر سه‌بعدي بيشتر است و ادامه تلاش آنها رفتن به سمت واقعيت افزوده است؛ كاري كه گوگل و اپل نيز در حال انجام آن هستند؛ عينك واقعيت افزوده هولو لنز. گوگل و اپل سال آينده عينك‌هاي سه‌بعدي‌شان را وارد بازار مي‌كنند. اين گروه هم تلاش مي‌كند تا پابه‌پاي آنها پيش برود.

حضور صنعتگرها و دانشگاهي‌ها كنار هم

برنده ديگر مسابقه چاپگرهاي سه‌بعدي ميلاد ابدالي و گروهش هستند. آنها نيز صنعتگرند و با همكاري 3 شركت موفق شده‌اند دستگاه‌هاي چاپگر سه‌ بعدي بسازند و يك سال زمان برد تا بتوانند ساخته‌هايشان را به مرحله تجاري‌سازي‌ برسانند. ابدالي در ادامه توضيخ مي‌دهد: «بعد از يك سال تلاش كه توانستيم دستگاه‌هايمان را تجاري‌سازي‌ كنيم، 3 سال هم طول كشيد تا بتوانيم اين دستگاه را به بازار معرفي كنيم و بفروشيم». او مهندسي برق خوانده و مي‌گويد:

«برگزاري نمايشگاه فرصت خوبي است تا صنعتگرها و سرمايه‌‌گذارها بيشتر با هم آشنا شوند و بايد در نمايشگاه‌هاي بعدي ببينيم تا چه حد سرمايه‌گذار جذب اين پديده نوظهور مي‌شود. البته اگر دولت در اين زمينه ورود كند شايد تا 6‌ ماه آينده به جاهاي خوبي هم برسد». ابدالي در پاسخ به اين سؤال كه در نمايشگاه بيشتر صنعتگرها حضور داشتند يا دانشجوها تاكيد مي‌كند: «حضور اين دو دسته به‌صورت 50-50 است.

حضور هم صنعتگرها و هم شركت‌هاي دانش بنيادي كه به‌عنوان پروژه‌هاي دانشجويي در اين مسابقه شركت كردند به خوبي به چشم مي‌آيد اما چون اين پديده صنعت جديد است فعلا خيلي‌ها وارد شده‌اند تا ببينند مي‌توانند كاري از پيش ببرند يا خير. البته صنعتگرها هم همان دانشجويان سال‌هاي قبل هستند كه حالا وارد تجارت شده‌اند و تحصيلات مرتبط دارند». طراح دستگاه چاپگر سه‌ بعدي درباره هزينه ساخت دستگاه مي‌گويد: «هزينه ساخت هر دستگاه بين 8 تا 10ميليون تومان است كه اگر به توليد انبوه برسد به 4 تا 5ميليون تومان مي‌رسد. همين توليدات نيز به اشتغال‌زايي كمك مي‌كند، به‌طوري كه 20نفر را به‌صورت غيرمستقيم فعال و حدود 30نفر را در كارخانه‌اي كه البته هنوز وجود ندارد به‌صورت مستقيم به‌كار دعوت مي‌كند».

سرمايه‌گذار سنتي سخت با اين صنعت ارتباط مي‌گيرد

گروه برنده ديگر در مسابقه نمايشگاه چاپگر سه‌بعدي يك گروه 4‌نفره دانشگاهي از شهر كاشان هستند؛ دانشگاهياني كه بعد از اتمام درس‌شان به سمت صنعت كشيده شدند و در رشته‌هاي الكترونيك، برنامه‌نويسي و مكانيك به بازار كار ورود پيدا كردند. عليرضا اعرابي‌پور به همراه 3 هم تيمي كه به همراهشان 20نفر ديگر در شركت به‌صورت مستقيم كار مي‌كنند 5سال مي‌شود كه به اين صنعت روي آورده‌اند و مي‌گويد:

«با توجه به نوآوري‌هاي اين تكنولوژي و توان‌‌هايي كه در خودمان ديديم 5سال مي‌شود وارد اين حوزه كاري شده‌ايم و در حال حاضر به نسل سوم دستگاه‌هايمان رسيده‌ايم و 3سال است محصولاتمان تجاري شده». او درباره فعاليت‌هايي كه انجام مي‌دهند مي‌افزايد: «دستگاه‌هايي كه در شركت ما توليد مي‌شوند پرينترهاي سه‌‌بعدي در 3تكنولوژي هستند. تكنولوژي‌هاي دنيا در اين زمينه 25عدد است. 6تاي آن داخلي شده و از اين 6تا 3‌تكنولوژيFDM، DLPو SLAرا توليد مي‌كنيم». اعرابي‌پور در ادامه درباره اين صنعت‌توضيح مي‌دهد:‌

«پرينت سه‌ بعدي به يك صنعت وابسته نيست و به همه صنعت‌ها مربوط مي‌شود. در هر صنعتي يك مرحله توليد وجود دارد كه نمونه اوليه توليد را مي‌توان با اين پرينترهاي سه‌ بعدي انجام داد تا در همان ابتداي كار ايرادها گرفته شود و سپس به توليد انبوه برسد». او درزمينه سرمايه‌گذاري اينطور ادامه مي‌دهد: «شركت ما دانش‌بنيان است و از تسهيلات دانش‌بنيان استفاده مي‌كنيم. هنوز اين صنعت به‌طور عام شناخته نشده است. سرمايه‌گذار قوي و سنتي سخت وارد مي‌شود و نمي‌تواند با ما ارتباط برقرار كند».

دستگاهم براي مسابقه آماده نبود

شهريار جليليان سازنده دستگاهي است كه از صفر تا صد آن را خودش ساخته و آن را به روز نمايشگاه رسانده اما در روز مسابقه آماده شركت نبوده و براي همين موفق نشده دستگاهش را در معرض رقابت قرار دهد.فوق ديپلم نرم‌افزار از دانشگاه قزوين است و مي‌گويد: «دستگاهي كه مي‌بينيد صد در صد آن را خودم ساخته‌ام و كپي از دستگاه‌هاي خارجي نيست. صنعت چاپگر سه‌بعدي بسيار جالب است و شما مي‌توانيد آنچه را در ذهن داريد بسازيد و اين خيلي خوب است». او درباره استقبال از دستگاه ساخت خودش بيان مي‌كند: «از دستگاه من استقبال خوبي از سوي صنعتگرها شد.

شايد دستگاه ظاهر خوبي نداشته باشد اما صنعتگرها از آن خوش‌شان آمده. از سوي شركت‌هايي مانند سايپا، ساپكو، ايران خودرو، مهندسي ارگان‌هاي نظامي و... استقبال خوبي شده و از من خواسته‌اند تا پرينترهايشان را بسازم. متأسفانه دستگاه من در روز مسابقه آماده نبود. با وجود اين وقتي نمونه‌ها را بعد از مسابقه نشان داورها دادم آنها خيلي خوش‌شان آمد». جليليان درباره ميزان اشتغال‌زايي‌اي كه مي‌تواند ايجاد كند مي‌گويد: «اگر بتوانم كارم را به توليد انبوه برسانم براي اشتغال‌زايي حدود 35 تا 40نفر به‌طور مستقيم مي‌توانند با ساخت پروژه من درگير شوند».

 

منبع: همشهری آنلاین