محققان انستیتوی فناوری کالیفرنیا راهکار جدیدی را برای تولید نانوساختارهای فلزی با استفاده از چاپ سه‌بعدی ابداع کردند.

به گزارش چاپ ونشر به نقل از ایرنا از ساینس دیلی، برای ساخت اشیا با استفاده از فناوری چاپ سه‌بعدی، مواد اولیه لایه به لایه روی یکدیگر قرار می‌گیرند. این فناوری امکان تولید نانو ساختارهای منحصر به فردی را فراهم می‌کند که ساخت آن‌ها با استفاده از سایر روش‌های متداول، امکان‌پذیر نیست.

محققان تاکنون توانسته‌اند نانوساختارهایی از جنس پلیمر، سرامیک و سایر مواد تولید کنند؛ اما تولید نانوساختارهای فلزی امری دشوار است. برای تولید نانوساختارهای پلیمری، پرتوهای لیزر تنها از یک جفت فوتون برای سخت کردن پلیمر مایع استفاده می‌کنند. اما برای تولید نانوساختارهای فلزی به انرژی بیشتری نیاز است.

محققان برای حل این مشکل از لیگاندهای ارگانیک حاوی ذرات فلزی استفاده کردند. لیگاندها نوعی رزین هستند که با فلزات پیوند برقرار می‌کنند و عملکردی شبیه پلیمر دارند و در مجاورت لیزر سخت می‌شوند. پس از چاپ سه‌بعدی نانوساختار موردنظر با استفاده از این ماده، ساختار به دست آمده را درون اجاق‌های خلا تا 1000 درجه گرم می‌کنند تا مولکول‌های ارگانیک تبخیر شوند و نانو ساختار فلزی باقی بماند.

ایالات متحده آمریکا با ۱/ ۴ میلیارد دلار بیشترین میزان سرمایه‌گذاری در صنعت چاپ سه‌بعدی را در اختیار دارد.

 چاپ سه‌بعدی در سال‌های اخیر کاربردهای متنوعی در صنایع و بخش‌های مختلف پیدا کرده و با این اوصاف سرمایه‌گذاری جهانی در آن رو به افزایش است. آخرین بررسی‌های انجام شده از سوی موسسه تحقیقاتی IDC در این زمینه هم این موضوع را تایید می‌کند.

بر اساس این گزارش، سرمایه‌گذاری جهانی در چاپ سه‌بعدی (شامل سخت‌افزار، مواد اولیه، نرم‌افزار و خدمات) در سال ۲۰۱۸ به حدود ۱۲ میلیارد دلار خواهد رسید که این رقم در مقایسه با سال ۲۰۱۷ رشد ۹/ ۱۹ درصدی خواهد داشت. این در حالی است که کارشناسان انتظار دارند رقم این سرمایه‌گذاری تا پنج سال آینده با متوسط نرخ رشد سالانه ۵/ ۲۰ درصدی به حدود ۲۰ میلیارد دلار برسد. چاپگرهای سه‌بعدی و مواد اولیه آنها حدود دو سوم کل سرمایه‌گذاری جهانی در صنعت چاپ سه‌بعدی را به خودشان اختصاص خواهند داد و پیش‌بینی می‌شود رقم سرمایه‌گذاری در این دو بخش تا سال ۲۰۲۱ به ترتیب به ۹/ ۶ و ۷/ ۶ میلیارد دلار برسد. سرمایه‌گذاری در بخش خدمات صنعت چاپ سه‌بعدی هم بعد از این دو بخش سرمایه‌گذاری ۵/ ۵ میلیارد دلاری را تا سال ۲۰۲۱ دریافت خواهد کرد.

 

خرید نرم‌افزارهای مربوط به چاپ سه‌بعدی هم رشدی نسبتا کندتر از کل بازار این صنعت را تجربه خواهد کرد و در نهایت با متوسط نرخ رشد سالانه ۶/ ۱۸ درصدی تا سال ۲۰۲۱ رشد می‌کند. «تولید گسسته» (Discrete Manufacturing) اما حاکمیت صنعت چاپ سه‌بعدی را در اختیار دارد و بیش از نیمی از سرمایه‌گذاری جهانی در این صنعت را در فاصله سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ به خودش اختصاص خواهد داد. ارائه‌دهندگان خدمات بهداشت و درمان دومین مشتری بزرگ صنعت چاپ سه‌بعدی هستند و در سال ۲۰۱۸ حدود ۳/ ۱میلیارد دلار در این صنعت سرمایه‌گذاری می‌کنند. بعد از این بخش، بخش آموزش با سرمایه‌گذاری ۹۷۴ میلیون دلار و مصرفی با ۸۳۱ میلیون دلار قرار دارند. کارشناسان موسسه IDC انتظار دارند تا سال ۲۰۲۱ خدمات و خرده‌فروشی حرفه‌ای بیشترین سرمایه‌گذاری بخش مصرفی را به خودشان اختصاص بدهند.

«ماریان دآکویلا» یکی از تحلیلگران IDC در این باره می‌گوید: «راهکارهای چاپ سه‌بعدی حالا دیگر تنها در حد نمونه اولیه و آزمایشی نبوده و در میان بخش‌ها و صنایع دیگر هم رایج شده‌اند. با این اوصاف فرصت‌های شغلی و درآمدزایی در این صنعت تا پنج سال آینده رشد چشمگیری خواهد داشت. این در حالی است که صنعت بهداشت و درمان هم سهم خودش از سرمایه‌گذاری در چاپ سه‌بعدی را تا سال ۲۰۲۱ به دو برابر خواهد رساند.» حالا بیشترین کاربردهای چاپ سه‌بعدی در نمونه‌های اولیه و آزمایشی، قطعات و لوازم جانبی و بخش‌هایی از محصولات جدید هستند. به این ترتیب انتظار می‌رود پروتزهای دندانی و لوازم پزشکی به ترتیب چهارمین و پنجمین کاربردهای پرطرفدار چاپ سه‌بعدی باشند.

بیشترین و پرطرفدارترین کاربردها هم مربوط به بافت یا ارگان بدن یا استخوان با رشد سالانه ۶/ ۵۶ درصدی و پروتزهای دندانی با رشد سالانه ۹/ ۳۶ درصدی هستند که سریع‌ترین روند رشد را هم در این میان به خودشان اختصاص داده‌اند. در میان مناطق مختلف دنیا، ایالات متحده آمریکا با ۱/ ۴ میلیارد دلار بیشترین میزان سرمایه‌گذاری در صنعت چاپ سه‌بعدی را در اختیار دارد. بعد از آن اروپای غربی با ۵/ ۳میلیارد دلار قرار دارد. این دو منطقه روی هم رفته حدود دو سوم کل سرمایه‌گذاری در صنعت چاپ سه‌بعدی را به خودشان اختصاص داده‌اند. چین هم با سرمایه‌گذاری بیش از ۵/ ۱ میلیارد دلاری در جایگاه سوم قرار دارد. بعد از آن اروپای مرکزی و شرقی، خاورمیانه و آفریقا و در نهایت آسیا پاسیفیک در رتبه‌های بعدی قرار گرفته‌اند.

 

 

منبع: دنیای اقتصاد

محققان دانشگاه سیدنی با استفاده از فناوری چاپ سه‌بعدی و بدون استفاده از هرگونه قطعات فلزی موفق شدند تا شکستگی‌های بزرگ پا را با استفاده از ایمپلنت‌های سرامیکی چاپ سه‌بعدی قابل تبدیل به استخوان درمان کنند.

 به گزارش چاپ و نشر به نقل از نیو ساینتیست، نتایج آزمایش استقامت ایمپلنت سرامیکی جدید نشان می‌دهد که ساختار سرامیکی ایمپلنت مشابه استخوان طبیعی است و مهمترین قابلیت آن توانایی تبدیل به بافت استخوان پس از پایان دوره درمان است.

محققان به منظور آزمایش مقاومت عملکرد ایمپلنت جدید شکستگی‌های بزرگ در اندام‌های حرکتی هشت گوسفند را از طریق جراحی شکستگی استخوان و با استفاده از ایمپلنت‌های سرامیکی چاپ شده با چاپگر سه‌بعدی درمان کردند.

محققان پس از ثابت نگه داشتن محل شکستگی با قالب گچی دریافتند که بعد از چهار هفته شکستگی تا ۲۵ درصد کاملا درمان شده و بعد از سه ماه روند بهبودی کامل استخوان به ۸۵ درصد رسیده است.

 

نتایج بررسی اشعه ایکس از فرآیند ترمیم استخوان‌های شکسته نشان داد که سرامیک مورد استفاده در ایمپلنت جدید پس از گذشت فرایند درمان به استخوان تبدیل می‌شود.

 

چاپ سه‌بعدی برای طراحان این امکان را فراهم می‌کند که در هر نقطه از دنیا بتوانند پروسه‌ی ساخت‌وساز را با کمترین هزینه انجام دهند. با استفاده از این فنّاوری حتی می‌توان در کره‌ی ماه نیز به طراحی سازه‌ی موردنظر پرداخت.یکی از دلایلی که این فناوری برای سفر به فضا بسیار ضروری و موردنیاز است، این است که داشتن...

 

چاپ سه‌بعدی برای طراحان این امکان را فراهم می‌کند که در هر نقطه از دنیا بتوانند پروسه‌ی ساخت‌وساز را با کمترین هزینه انجام دهند. با استفاده از این فنّاوری حتی می‌توان در کره‌ی ماه نیز به طراحی سازه‌ی موردنظر پرداخت.

یکی از دلایلی که این فناوری برای سفر به فضا بسیار ضروری و موردنیاز است، این است که داشتن یک پرینتر سه‌بعدی داخل یک سفینه‌ی فضایی به فضانوردان اجازه می‌دهد تا قطعات تعویضی، ابزارها و دیگر وسایل موردنیاز را پرینت کنند. به‌علاوه، مأموریت‌های آینده که نیاز به ماندن طولانی‌تر در کره‌ی ماه و مریخ رادارند، به مقدار زیادی به پرینترهای سه‌بعدی نیاز دارند تا به‌وسیله‌ی آن‌ها بتوانند هر چیزی را از ابزارها تا مکان‌هایی برای زندگی، به‌محض رسیدن، بتوانند بسازند- روی‌هم‌رفته،  شما نمی‌تواند در سفر به فضا با خود یک‌خانه را حمل کنید.

خانه‌ی طراحی‌شده توسط چاپگر سه‌بعدی نتایج بهتر و دقیق‌تری را نشان خواهد داد. زیرا فایل طراحی مستقیماً از کامپیوتر به ماشین انتقال داده می‌شود و خطای انسانی در آن نقشی ندارد. در چاپ سه‌بعدی فایل ساخته‌شده مستقیماً به شیء تبدیل می‌شود و در دنیای بیرون تحقق می‌یابد.

چندین موسسه تحقیقاتی و آژانس‌های فضایی در حال کاربر روی بهبود مواد پرینت سه‌بعدی از خاک شبیه‌سازی‌شده‌ی ماه و مریخ هستند تا نیاز نباشد که از زمین مواد برده شود- آن‌ها قادر خواهند بود تا از خاک و چیزهایی که در آنجا پیدا می‌کنند استفاده کنند. تمام چیزی که موردنیاز است پرینتر سه‌بعدی است- ولی اگر پرینتر سه‌بعدی خراب شود چه اتفاقی می‌افتد؟ چه تعداد پرینتر سه‌بعدی نیاز داریم که با خودمان به فضا حمل کنیم تا مطمئن شویم ازنظر پشتیبانی مشکلی نخواهیم داشت.

این فناوری مستقر در ماه می‌تواند برای ساخت زیستگاه و هر چیزی دیگر که ممکن است فضانوردان بر روی کره‌ی ماه نیاز داشته باشند، و حتی برای انرژی خورشیدی در فضا، که نیازمند ماهواره‌هایی با پنل‌های خورشیدی که انرژی نور خورشید را به زمین بتابانند، استفاده شوند. به‌علاوه، این فنّاوری برای ساخت سپرهای فضایی برای محافظت زمین از تشعشعات خورشید، کاهش سرعت گرم شدن زمین، نیز می‌تواند استفاده شود.

 

منبع: اختصاصی اسپاش

شرکت نانودیمنشن (Nano Dimension) که در حوزه ساخت نانوجوهر و الکترونیک چاپ سه‌بعدی فعالیت دارد، اعلام کرد که قصد دارد قراردادی با شرکت کدویژن (CADvision) به امضاء برساند. کدویژن توزیع کننده محصولات چاپ سه‌بعدی درفرانسه است.

 

هدف این همکاری در بخش نانوجوهر

هدف از این قرارداد توسعه زیرساخت‌های خدماتی و تجاری در بخش چاپ سه‌بعدی در کشور فرانسه، بلژیک وسوئیس است تا فناوری DragonFLY 2020 3D در این کشورها توزیع شود. این دو شرکت در نمایشگاه انووا پاریس که از ۱۹ تا۲۱ سپتامبر در شهر پاریس برگزار شد، با یکدیگر در مورد این همکاری گفتگو کردند. شرکت کدویژن بیش از ۲۰۰۰ مشتری دارد و گردش مالی آن ۲۰ میلیون دلار در سال است. این شرکت در بخش طراحی، تولید، شبیه‌سازی و ابزارهای تولیدی در حوزه چاپ سه‌بعدی فعالیت دارد. چاپگر سه‌بعدی شرکت نانودیمنشن نیز می‌تواند برای توسعه دنیای الکترونیک به کار رود و مکملی برای محصولات و خدمات شرکت کدویژن است. سایمون فراید، مدیرعامل شرکت نانودیمنشن، می‌گوید: «کدویژن نزدیک به ۲۰ سال است که روی چاپ سه‌بعدی در اروپا فعالیت می‌کند. این شرکت تجربه زیادی در این حوزه داشته و می‌تواند نیاز بازار را با ترکیب توانایی‌های خود و دیگر شرکت‌ها تأمین کند که این راهبرد برای ما جالب توجه است.» جولیان مارکاریان، مدیرعامل شرکت کدویژن، می‌گوید: «ما مشتاقیم تا با نانودیمنشن برای براورده کردن نیازهای مشتریان خود همکاری داشته باشیم. کدویژن و نانودیمنشن دارای اهداف مشترک در حوزه چاپ سه‌بعدی هستند. آنها به دنبال تسریع تولید و توسعه این فناوری هستند.» کدویژن در کشورهای فرانسوی زبان شعبه‌های مختلف دارد. نانودیمنشن نیز شعب مختلفی در کشورها داشته و به دنبال توسعه فناوری چاپ سه‌بعدی در صنعت الکترونیک است. این شرکت با توسعه چاپگرهای سه‌بعدی و ساخت نانوجوهر به دنبال کسب سهمی از بازار الکترونیک است. در حال حاضر تقاضا در بخش بوردهای مدار چاپی رو به افزایش است.

منبع: مرجع پلیمر در بازار ایران

 

دانشمندان نوعی مخمر را طوری مهندسی کرده‌اند که از ادرار انسان مواد غذایی و پلاستیک با قابلیت چاپ سه‌بعدی تولید ‌کنند.

 

به گزارش چاپ و نشر، سفر به مریخ نیازمند تجهیزات زیادی خواهد بود و ناسا به دنبال غلبه بر این مشکل است. فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی از این لحاظ مشکلی ندارند چون شاتل‌های باری به طور منظم این آزمایشگاه تحقیقاتی مدارگردی را تجهیز می‌کنند اما مسافران مریخ باید خودکفا باشند و آنچه را لازم دارند یا با خود ببرند یا در طول راه و هنگام رسیدن به سیاره سرخ، مایحتاج خود را تولید کنند.

"مارک بلنر" (Mark Blenner)، رهبر پروژه جدید، گفت: چنانچه فضانوردان بخواهند به سفرهای فضایی چندین ساله بروند، باید راهی برای استفاده مجدد و بازیافت هر آنچه که آن‌ها با خود می‌برند پیدا کرد.

بلنر و همکارانش به تازگی شیوه‌ای را با استفاده از گونه‌های مخمری به نام Yarrowia lipolytica برای بازیافت‌ ادرار انسانی و استفاده از آن‌ به شکل مواد کارآمد ارائه داده‌اند. این میکروارگانیسم از نیتروژن و کربن تغذیه می‌کند و محققان دریافته‌اند ادرار حاوی هر دوی این عناصر است.

می‌توان این مخمر را طوری مهندسی کرد که محصولات متنوعی ارائه دهد؛ در آزمایش های انجام شده، یک گونه این مخمر مولکولی موسوم به مونومر تولید کرد. می‌توان این مولکول‌ها را به هم متصل و پلیمرهای پلی‌استر تولید کرد و سپس از آن‌ها برای چاپ سه‌بعدی مولفه‌های مختلف بهره برد؛ گونه دیگر این مخمر اسیدهای چرب امگا 3 تولید کرد.

 

منبع: ایسنا

شرکت ایرباس معمولا با هواپیماهای غول‌پیکر مسافربری شناخته می‌شود؛ اما اکنون یکی از زیرمجموعه‌های این شرکت با نام APWorks، نمونه‌ی اولیه‌ی نخستین موتورسیکلت چاپ سه‌بعدی دنیا را طراحی و تولید کرده است.

 

APWorks می‌گوید اولین شاسی موتورسیکلت را با روش چاپ سه‌بعدی از پودر آلومینیوم تولید کرده است. این نمونه اولیه که با نام لایت رایدر (Light Rider) شناخته می‌شود، دارای یک قاب با اسکلت‌بندی بیرونی است و به کمک یک موتور الکتریکی ۶ کیلوواتی با ۱۳۰ نیوتن‌متر گشتاور، حرکت می‌کند. وزن این نمونه، تنها ۳۸ کیلوگرم است که نسبت قدرت به وزن بسیار خوبی برای این موتورسیکلت خواهد بود.

 یواخیم زتلر، مدیر عامل شرکت APWorks، می‌گوید: ساختار توخالی پیچیده و شاخه‌ای این موتورسیکلت نمی‌توانست با استفاده از فناوری‌های تولید متعارف مانند ماشین‌کاری یا جوش‌کاری تولید شود.

 طبق گزارشات رسیده، آلیاژ مقاوم در برابر خوردگی به نام اسکالمالوی که در این مدل استفاده شده، مستحکم‌تر از تیتانیوم است. در نتیجه قاب این شاسی وزنی حدود ۶ کیلوگرم (۱۳ پوند) دارد. این آلیاژ نسل دومی، از ترکیب آلومینیوم-منیزیم-اسکاندیوم ساخته شده است که شرکت سازنده ادعا می‌کند از همه مواد آلومینیوم سیلیکونی که امروزه در چاپگرهای سه‌بعدی استفاده می‌شود، مقاومت بیشتری دارد.

 به گفته وب‌سایت شرکت APWorks، الگوریتم‌های بیونیک ساختار قاب ارگانیک این موتورسیکلت را با استفاده از ساختار مهندسی آلتیر تعریف می‌کنند. این روش هوافضایی، سختی فوق‌العاده‌ای به موتورسیکلت می‌بخشد و استفاده مطلوب و بهینه از مواد به‌کاررفته در آن را تضمین می‌کند.

لایت رایدر برای حداکثر سرعت ۸۰ کیلومتر بر ساعت طراحی شده است که برای حرکت در ترافیک شهری کافی است. ضعف این موتورسیکلت در محدوده رانندگی تا ۶۰ کیلومتر است؛ به این معنی که رفت‌وآمدهای کوتاه و شارژ مجدد باتری، لازمه‌ی آن خواهد بود (زمان شارژ توسط سازنده مشخص نشده است.)

 دیگر  نکته‌ی مهم‌ درباره این موتورسیکلت قیمت جالب آن است: فقط ۵۶ هزار دلار آمریکا! البته، با توجه به تولید محدود ۵۰ دستگاه، صاحبان این موتورسیکلت بخشی از یک گروه نسبتا منحصربه‌فرد خواهند بود. درحالی‌که در نگاه اول، لایت رایدر به‌راحتی می‌تواند به‌عنوان دوچرخه در نظر گرفته شود، فقدان پدال باعث می‌شود که به‌عنوان موتورسیکلت تعریف شود؛ پس لزوما نیاز به مجوز تردد در جاده، گواهینامه و بیمه موتورسیکلت خواهد داشت.

 مأموران بخش راهنمایی و رانندگی در  کشورهایی که نیاز به گواهینامه رانندگی موتورسیکلت دارند، مطمئنا وقتی شما را ببینند که سوار بر لایت رایدر رانندگی می‌کنید شوکه و سردرگم می‌شوند؛ ضمن اینکه نماینده‌ی بیمه از قیمت این موتورسیکلت تعجب خواهد کرد.

 

منبع: زومیت

 گروه "تنجیبل مدیا" از دانشگاه MIT به‌تازگی تحقیقات جدیدی را آغاز کرده که شامل فناوری چاپ سه‌بعدی، گاسترونومی مولکولی و غذای مورد علاقه بسیاری از افراد یعنی ماکارونی می‌شود. گاسترونومی، علم مطالعه غذاهای یک فرهنگ است و باید دید محققان این مؤسسه با انتخاب ماکارونی به دنبال چه چیزی هستند.

 

گروه "تنجیبل مدیا" از دانشگاه MIT به‌تازگی تحقیقات جدیدی را آغاز کرده که شامل فناوری چاپ سه‌بعدی، گاسترونومی مولکولی و غذای مورد علاقه بسیاری از افراد یعنی ماکارونی می‌شود. گاسترونومی، علم مطالعه غذاهای یک فرهنگ است و باید دید محققان این مؤسسه با انتخاب ماکارونی به دنبال چه چیزی هستند.

به گزارش چاپ و نشر، «ون ونگ» و «لینینگ یائو»، دو محقق اصلی این پروژه با مهندسی کردن صفحات کاملا تخت ژلاتین و نشاسته نودل‌هایی را درست کردند که شکل آن‌ها قابل تغییر است و در مواجهه با آب واکنش نشان داده و خم می‌شود. تیم تحقیق MIT بر این باوراند که یافته جدید آن‌ها می‌تواند باعث کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل شده و ترند جدیدی را در نوع ذائقه افراد ایجاد کند.

در واقع، ونگ و یائو مشغول کار و تحقیق بر روی نوعی باکتری بودند که نسبت به میزان رطوبت موجود در محیط عکس‌العمل نشان می‌دهد. بعد از آن بود که کار خود را روی مواد خوردنی که اثر مشابهی داشت، شروع کردند. نودل‌ها از لایه‌های خیلی نازک ژلاتین با ضخامت‌های متفاوت درست شده‌اند. زمانی‌که بالاترین لایه متراکم آب را به خود جذب می‌کند، به سمت پایین‌ترین لایه که ضخامت کمتری دارد خم می‌شود و بدین ترتیب یک تکه کاملا ساده از پاستای لوله‌ای شکل تشکیل می‌شود. این تیم توانست با چاپ سه‌بعدی نوارهای نشاسته سلولز روی لایه بالایی، شکل نهایی نودل‌ها را کنترل و آن‌ها را به اشکال مختلف تهیه کند. تیم تحقیق MIT، برای نمایش یافته خود با یکی از سرآشپزان معروف و سرشناس دنیا به‌نام «ماتیو دلیسله» از رستوران L'Espalier که در بوستون قرار دارد، همکاری کرد تا نودل‌هایی درست کند که ارزش سرو کردن برای مشتریان را داشته باشد.

در حالی‌که قیافه نودل‌ها جالب و خنده‌دار است، اما گروه تنجیبل مدیا سراغ یک راه دیگر رفت تا خوراکی جدیدی تهیه کند: کسانی که مسئول تهیه پاستا هستند، می‌توانند نودل‌های تخت بسته‌بندی شده درست کنند که حجم آن‌ها کمتر است. در نتیجه هم در بسته‌بندی آن‌ها صرفه‌جویی می‌شود و هم این‌که هزینه‌های حمل‌ونقل کاهش پیدا می‌کند. «ونگ» می‌گوید: "ما برای درست کردن غذایی مانند ماکارونی یک‌سری محاسبات خیلی ساده انجام دادیم. بسته‌بندی‌ها هر چقدر هم که بی‌نقص باشد باز هم 67 درصد حجم آن شامل هوا می‌شود. پس به این فکر کردیم که بتوانیم در آینده با ساخت غذاهایی که شکل آن‌ها قابل تغییر است بسته‌بندی‌های تخت درست کنیم و فضای بیشتری در اختیار داشته باشیم."

با این‌که تیم تحقیق MIT به پرینتر 3D و نرم‌افزار مدل‌سازی دسترسی داشت، ولی دستورات دیگری برای تهیه پاستای قابل تغییر با روش‌هایی مانند چاپ صفحه نمایش که فناوری‌های به‌کار رفته در آن کمتر است معرفی کرد. علاوه بر این‌ها، یک دیتابیس از الگوهای پاستا تهیه شده که علاقه‌مندان می‌توانند نسخه‌های مخصوص خودشان را چاپ کنند. در واقع تیم طراحی سیستمی را پیش‌بینی می‌کند که هر فرد می‌تواند به‌صورت آنلاین پاستای مورد علاقه‌اش را با شکلی که دوست دارد سفارش دهد. اما فعلا یک مشکل وجود دارد: در حالی‌که ونگ می‌گوید این نودل‌ها بافت عالی داشتند و طعم آن‌ها هم لذیذ بود ولی همکار وی یعنی یائو در مصاحبه با Popular Science به این مسئله اشاره کرد که نودل‌های تهیه شده عمدتا ژلاتین بودند به این معنی که پاستای نهایی ظاهر خیلی خوبی دارد ولی ممکن است آن طعم لذیذی که از پاستای واقعی سراغ داریم در آن حس نشود.

 به هر حال، این تیم امیدوار است این تحقیقات هم‌چنان ادامه داشته باشد تا بتوانند در نهایت ژلاتین‌های غنی از نشاسته با روش‌های جدید خم کردن را توسعه دهند. رویای دیگری که ونگ در سر دارد تهیه نوعی پودینگ است که خودش خم می‌شود ولی به‌نظر می‌رسد که رسیدن به آن کار فوق‌العاده سختی است اما یائو می‌گوید: "فکر می‌کنم بالاخره به آن‌جا هم می‌رسیم."

 

منبع: انگجت

شرکت آستون مارتین از روش اسکن و چاپ سه‌بعدی برای ساختن صندلی مطابق خصوصیات بدنی مشتری استفاده می‌کند.

 

به گزارش چاپ و نشر،شرکت آستون مارتین از روش اسکن و چاپ سه‌بعدی برای ساختن صندلی مطابق خصوصیات بدنی مشتری استفاده می‌کند.  این شرکت در اصل بریتانیایی برای سوپرکار تازه‌اش «والکوری» که از خودروهای فرمول یک الهام گرفته شده و به‌زودی به بازار می‌آید، این شیوه سفارشی‌سازی را در پیش گرفته است. پاتریک نیلسن مدیر آسیا پاسیفیک آستون مارتین درباره اهمیت صندلی‌های  کاملا متناسب با هیکل راننده با توجه به جنبه‌های فنی والکوری سخن گفت و اعلام کرد: «تمرکز ما روی حداکثر سرعت نیست. توجه ما معطوف به این است که خودرو تا حد ممکن پویا باشند.» وی سریع‌ترین امکان ترمز زدن، پیچیدن و شتاب گرفتن را به اندازه حداکثر سرعت مهم دانست.

 

منبع: اخبار خودرو

این عکاس خوش‌ذوق با فناوری چاپ سه‌بعدی، یک دوربین آنالوگ قطع متوسط ساخته و آن را هیولای خردلی لقب داده است.

 

پائول کُهلَزَن برای دوربین خود، نام هیولای خردلی یا به عبارت دقیق‌تر PK-6142016 Cycloptic Mustard Monster را برگزیده است. این دوربین که با چاپ‌گر سه‌بعدی ریخته‌گری شده است می‌تواند روی نگاتیوهای 6 در 14 سانتی‌متریِ فیلم 120، عکس بگیرد.

دوربین‌های قطع متوسط یا اصطلاحا مدیوم فرمت، عکس را روی فیلم‌هایی به مراتب بزرگ‌تر از فیلم‌های رایج‌تر 135 (یا همان 35 میلی‌متری) ثبت می‌کنند. درنتیجه، این عکس‌ها اصولا حتی در مقایسه با عکس‌های فول‌ فریم دوربین‌های دیجیتال نیز از وضوح و جزییات بیشتری برخوردارند.  

کهلزن یک لنز اشنایدر کوتزناخ 90 میلی‌متری قدیمی با وضوح عالی (مختص دوربین‌های قطع متوسط 4x5) خرید و تصمیم گرفت بدنه را مطابق با ویژگی‌های این لنز بسازد.

وی نخست بدنه دوربین را در نرم‌افزار «اتودسک فیوژن 360» طراحی کرد و بعد طرح خود را به چاپ‌گر سه‌بعدی داد تا آن را با ماده اولیه پلی‌آمید که نوعی پلاستیک است، چاپ کند. دوربین او دارای منظره‌یاب و صفحه متحرکی در بالای بدنه است که برای قرار دادن فیلم درون بدنه در نظر گرفته شده است.

او هنوز درباره تولید انبوه دوربین خود تصمیم قطعی نگرفته است، اما به ارائه این پروژه در سایت کیک‌استارتر (شرکت عام‌المنفعه جذب سرمایه عمومی برای پروژه‌های نوآورانه) هم فکر می‌کند. البته چون لنز دوربین، ساخته خود او نیست ممکن است ارائه طرح او در کیک‌استارتر با موانعی همراه باشد. 

 

منبع: DPreview