به گزارش چاپ ونشر به نقل از اسپوتنیک، استفاده از فناوری چاپ سه بعدی در نیروی هوایی آمریکا کلید خورد. در آمریکا برای ساخت لوازم یدکی جنگنده نسل پنجم F-22 Raptor قصد دارند از چاپگر سه بعدی استفاده کنند.

در سال 2005 میلادی جنگنده نسل پنجم Lockheed/Boeing F-22 Raptor به نیروی هوایی آمریکا تحویل داده شد.در زمان حاضر این نوع جنگنده دیگر تولید نمی شود. از اینرو تعمیر این نوع جنگنده ها  برای نظامیان خیلی گران تمام خواهد شد.

هم اکنون 186 جنگنده « اف-22» در نیروی هوایی آمریکا وجود دارد که تا سال 2030 مورد استفاده قرار خواهند گرفت.فناوری چاپ سه بعدی باید به نظامیان در تعمیر این نوع جنگنده ها و کاهش هزینه  لوازم یدکی کمک کند.

متخصصان 574-مین بخش نیروی هوایی آمریکا، در پایگاه هوایی «هیل» در ایالت «یوتا»ی آمریکا  حلقه حفاظتی یکی از پانل ها برای یکی از جنگنده های «اف-22» را  ساختند. این حلقه از پودر تیتان با روش لیزر ساخته شده است. پس از نصب، این حلقه بعد از هر بار استفاده معاینه خواهد شد. در صورت عدم هر گونه نقصی، از چاپگر سه بعدی برای ساخت حلقه حفاظتی برای بقیه جنگنده های «اف-22» استفاده خواهد شد. چاپ لوازم یدکی زمان تعمیر را 70-60 روز کاهش خواهد داد.

 

یک شرکت نیویورکی پروتز دست مجهز به هوش مصنوعی ساخته که می تواند اشیا را بگیرد و انگشتان را حرکت دهد. پروتز مذکور با پرینتر سه بعدی ساخته شده و بسیار ارزانتر از نمونه های فعلی است.

به گزارش چاپ ونشر به نقل از ایران،  یک روش کم هزینه جدید برای ساخت پروتزهای مجهز به فناوری ابداع شده است. این روش به خصوص برای کودکان کارآمد است.

 شرکت نیویورکی Unlimited Tomorrow از یک پروتز دست رونمایی کرده که با چاپگر سه بعدی ساخته شده است.

 این دست پرینتی مجهز به حسگرهای ماهیچه ای و سیستم کنترل هوش مصنوعی است که می تواند به کودک دچار قطع عضو قابلیت در دست گرفتن اشیا و حرکت دادن انگشتانش را بدهد.

 به طور معمول پروتزهای فناورانه هزاران دلار هزینه دارند. اما دستگاهUnlimited Tomorrow با قیمتی حدود ۱۰ هزار دلار عرضه می شود. این شرکت امیدوار است طی یک سال هزینه های ساخت آن را ۵۰ درصد بکاهد.

 این پروتزهای جالب را می توان طوری ساخت تا مناسب افراد  مختلف باشند اما تولید کننده به طور خاص روی کودکان تمرکز کرده است.

این دست مصنوعی می تواند اشیا را بگیرد و انگشتان آن نیز قدرت حرکت دارند. از سوی دیگر تولید کننده این پروتزها با توجه به بازخورد مستقیمی که از کودکان تحت آزمایش می گیرد، محصول خود را ارتقا می دهد.

کودک با کمک این دست می تواند فعالیت های روزانه مانند نوشیدن آب، نوشتن و غیره را انجام دهد. پروتز مذکور به طور خودکار حرکات را شناسایی و ذخیره می کند. در مرحله بعد به طور خودکار حرکات را انجام می دهد. سیستم به طور بی سیم شارژ می شود و عمر شارژ آن ۳تا۴ روز است.

وزن دست های مصنوعی مشابه ممکن است به ۱۰ پوند برسد اما وزن این نمونه فقط ۱.۵ پوند است. همچنین پروتز را می توان بدون ویزیت پزشک ساخت. از سوی دیگر چون پروتز با پرینتر سه بعدی ساخته می شود، می تواند محصولی با رنگ  مشابه رنگدانه های پوست کاربر بسازد.

گروه سازنده به تازگی  جمع آوری سرمایه از طریق سایت «ایندیگوگو» را تکمیل کرده اند و  توانستند ۱۰۰ پروتز برای افراد دچار قطع عضو بسازند./ مهر

 

محققان متوجه شدند که هر چاپگر سه بعدی 'اثر انگشت' منحصر به فردی دارد که روی محصول باقی می ماند و می توان با استفاده از آن، دستگاه سازنده محصولات چاپ شده را ردیابی کرد.

به گزارش چاپ ونشر به نقل از ایرنا امروزه چاپگرهای سه بعدی می توانند اشیا و اقلام قابل توجهی بسازند، اما از این فناوری می توان برای تولید محصولات تقلبی و یا غیرقانونی هم استفاده کرد که با دستاورد جدید محققان، می توان دستگاه چاپگر و دارنده آن را شناسایی کرد.

به واقع، چاپگرهای سه بعدی که از فناوری Fused Deposition Modeling یا FDM بهره می برند، با استفاده از یک نازل متحرک که مواد اولیه مذاب را در لایه هایی روی هم قرار می دهد، اشیای سه بعدی را چاپ می کنند.

در بین این لایه ها الگوهایی شکل می گیرد که قطری کمتر از یک میلیمتر دارند و از دیدگاه نظری باید شکل و قطر آن ها یکسان باشد.

اما محققان دانشگاه نیویورک در بوفالوی آمریکا دریافتند که در عمل بسته به مدل، اندازه نازل و سایر عوامل و اجزای چاپگر، این الگوها دارای 5 تا 10 درصد انحراف هستند که موجب شکل گیری الگوهای منحصر به فرد توسط هر چاپگر سه بعدی می شود؛ این الگوها به مثابه اثر انگشت هستند.

محققان متوجه شدند در چاپگرهایی هم که از فناوری استریولیتوگرافی بهره می برند و به جای نازل، پرتوهای لیزر موجب سخت شدن بخشی هایی از رزین مورد استفاده به عنوان مواد اولیه در آنها می شود، الگوهای قابل تشخیصی در رزین شکل می گیرد که منحصر به فرد است.

در تحقیقاتی که با استفاده از 10 چاپگر سه بعدی FDM و چهار چاپگر استریولیتوگرافی انجام گرفت، مشخص شد این الگوهای منحصر به فرد که روی اشیای سه بعدی چاپ شده ایجاد می شوند، با دقت 99.8 درصد امکان شناسایی چاپگر مربوطه را فراهم می کنند. محققان در یک دوره 10 ماهه این چاپگرها را مورد بررسی قرار دادند و مشخص شد پس از گذشت 10 ماه از به کارگیری چاپگرها، اثر انگشت منحصر به فرد آن ها با همان دقت اولیه قابل تشخیص است. در این بررسی ها معلوم شد حتی پس از تخریب عمدی الگوهای چاپگر، شناسایی اثر انگشت آن با دقت 92 درصد امکان پذیر است.

 

پژوهشگران  به کمک چاپگر سه بعدی موفق به طراحی اشیا سلولوزی شده اند؛ سلولز یکی از بهترین مواد ارگانیک و طبیعی در جهان است و در همین راستا محققان از این ماده برای ساخت اجسام سه بعدی استفاده می‌کنند.

به گزارش چاپ ونشر به نقل از باشگاه خبر نگاران جوان، سلولز که ماده‌ای محکم، سبک و ارزان است می‌تواند در شرایط طبیعی و به صورت کاملا تجدیدپذیر هزینه‌های پلاستیکی را کاهش دهد و این ماده برای پژوهشگران بسیار مقرون به صرفه است.

EDG NYS یک شرکت معماری است که روشی تازه از سنگبری دیجیتال را توسعه داده است، که آن را ” Modern Ornamental” میدانند و برای بازسازی ساختمانی درشهر نیویورک به کار میرود. این فرایند از خدمات پرینت سه بعدی برای ایجاد قالب های پیچیده برای ساختارهای بتنی ریختگری استفاده میکند.

 EDGیک شرکت ساختمانی و مهندسی نیویورکی است که از پرینتر سه بعدی برای ایجاد قالبهای ریختگری بتنی پیچیده در مدت پنج سال گذشته تا به حالا استفاده میکرده است. نتیجه تلاش های گسترده آنها فرایندی بنام Modern Ornamental است و یا آنطور که خود تشریحش میکنند؛ فرمی جدید از سنگ تراشی دیجیتال.

این تکنیک مستلزم استفاده گسترده از نرم افزار CAD مانند 3dsMax و Rhino و برنامه های مدل سازی الگوریتمی که رندرینگ ساختارهای بزرگ قابل پرینت را توسعه میبخشند، است. با اینحال؛ به جای تولید بخش های پرینت سه بعدی که می تواند اغلب اوقات گران قیمت و زمان بر برای خدمات پرینت سه بعدی گرفتن باشد، مجموعه قالب هایی از طرح ها را تولید میکند. در ابتدا؛ آنها نمونه گیری اولیه قالب های پیچیده را برای بتن با استفاده از پرینتر سه بعدی انجام میدهند. جان مایر؛ صاحب و شریک مدیریتی EDG، فکر و اندیشه پشت این پروژه را تشریح کرده است:

این پروژه با یک هدف ساده برای یافتن راهی جهت بازسازی و حفظ ذخایر معماری فرسوده در شهر نیویورک و در سراسر جهان آغاز شد. زیبایی درونی و تاریحچه غنی این سنگهای قیمتی بدلیل هزینه بالای تعمیر آنها در حال فراموشی بوده است.

 

برای ایجاد قطعات بتنی، شرکت شروع به شکل دادن طرح های با جزئیات به کمک پرینتر سه بعدی همراه با تیغه های استخوانی که تقویت کننده ساختمان آن بودند؛ نمود. برای پروژه بازسازی خیابان پنجم 574، خدمات پرینت سه بعدی توسط  VoxeIJet با استفاده از پرینتر صنعتی آنها VX1000 انجام شد؛که بطور مخصوص برای تولید قالب های با سایز متوسط، مدل ها و هسته کار استفاده میشود.  هنگامیکه پرینت به پایان رسید، فرم پلاستیکی پرینت شده بصورت 3 یعدی با مش سیمی برش خورده توسط لیزر تزئین میشود. همچنین یک برچسب موج شکن پیش از پخش کردن بتن جهت حصول اطمینان از اینکه به قالب نمیچسبد، افزوده شد. در نهایت؛ شرکت یک سیستم اتصال صفحه ای را برای اطمینان از آنکه چسباندن قالب به نمای ساختمان ساده خواهد شد؛ بکارگرفت.  با موفقت این پروژه؛ حالا شرکت برای ادامه بهسازی و استفاده از این تکنیک برای ساختمان های دیگر و کارهای بازسازی دیگر اقدام میکند.

مایر اینگونه توضیح داد : ما یک متد موثر و مقرون بصرفه را برای تعمیر و بازسازی ایجاد کردیم. با دستیابی بدان، ما همچنین بزودی دریافتیم که دسترسی و سادگی از روش ساختمانی پتانسیل را برای ایجاد یک تغییر بزرگ در نمای ساختمای ایجاد میکند. با الهام گیری از طرح های کلاسیک، ما آن جزئیات را به چیزی مدرن و تازه بدل میکنیم.

شرکت حالا درباره دو پروژه که از همین روش استفاده خواهند کرد، فکر میکند. بهرحال؛ آنها امیدوار به توسعه پرینتر سه بعدی خودشان برای کاهش زمان مورد نیاز و هزینه های برون سپاری هستند. بنابراین؛ فعلا EDG، در پروسه ساختن پرینتر سه بعدی خود است که برای مواد سیمانی مورد ترجیح آنها و برای ابعاد بزرگ مورد نیاز در نمای ساختمان ها، مناسب باشد.

 

محققان مرکز تحقیقات فناوری یونایتد در آمریکا با یک فناوری جدید چاپ سه بعدی موفق شدند قطعات هوشمندی برای دستگاه‎ها بسازند که آسیب دیدگی ها را به کاربر اعلام میکنند. به گزارش چاپ و نشر به نقل از ایرنا، کلید این نوآوری استفاده از نوعی فناوری چاپ سه بعدی موسوم به چاپ مستقیم است. در این شیوه بر خلاف روش های متداول که در آن ها از لیزر برای چسباندن لایه های نرم پودر فلز به یک شی جامد استفاده می شود، از نوعی جوهر نیمه جامد فلزی استفاده می شود که توسط یک نازل شکل دهی می شود. گرانروی این جوهر چیزی شبیه به خمیر دندان است.

این فرایند امکان تولید رشته های نرم و رسانا از جنس نقره را فراهم می کند که می توان آن ها را درون قطعات و اجزای ماشین هایی که با استفاده از چاپ سه بعدی ساخته می شوند، تعبیه کرد.

این رشته ها که قابلیت رسانش جریان الکتریکی را دارند، به عنوان حسگرهایی عمل می کنند که آسیب دیدگی را تشخیص می دهند.

برای این منظور هر یک از رشته های نقره ای با یک رزیستور، جفت شده و درون بخشی از دستگاه تعبیه می شوند. این رشته ها در زمان اعمال ولتاژ، یک مدار الکتریکی ایجاد می کنند. هرچه این رشته ها در عمق بیشتری از ساختار دستگاه قرار داشته باشند، ولتاژ قوی تری به آن ها اعمال می شود. هرنوع آسیب به ماشین از جمله تخریب اجزای متحرک آن در اثر فرسایش موجب قطع شدن یک یا چند رشته شده و مدار الکتریکی را در آن بخش قطع می کند.

هرچه تعداد رشته های قطع شده بیشتر باشد، آسیب وارده نیز شدیدتر است. بازخوانی لحظهای ولتاژ، امکان ارزیابی خسارت وارد شده به هر بخش از ماشین را بدون نیاز به جداسازی اجزای آن فراهم می کند.

سازمان فضایی ناسا تیم های برنده در مسابقه طراحی و چاپ سه بعدی زیستگاه انسان در مریخ را اعلام کرد.

به گزارش چاپ و نشر به نقل از ایران آنلاین، در آخرین مرحله از مسابقات طراحی و چاپ سه بعدی زیستگاه انسان در مریخ، 5 طرح برنده از سوی ناسا معرفی شدند.

 

طرح های برگزیده از میان 18 گروه شرکت کننده از سراسر جهان، زیستگاه هایی تخم مرغی با مجموعه ای از غلاف های مدور را به نمایش گذاشتند. زیستگاه هایی که بدون دخالت انسان و متشکل از مواد ترکیبی سطح خاک مریخ طراحی و چاپ شدند.

 

تیم های شرکت کننده در این مسابقه، با چالش هایی بسیاری مواجه بودند؛ چرا که آنها مجبور بودند همزمان با طراحی منحصر به فرد زیستگاه ها بر پایه فناوری چاپ سه بعدی، راه حلی برای انتقال مواد از کره زمین به مریخ و همچنین تفاوت های وضعیت جو و چشم انداز در سیاره جدید را ارائه دهند.

 

جایزه اولین طرح در این دوره از مسابقات به تیم Zopherus تعلق گرفت. زیستگاه های طراحی شده توسط این تیم با ساختاری شش ضلعی از مخلوطی از یخ، اکسید کلیسم و همچنین مواد ترکیبی سطح مریخ چاپ شده است. ابتدا یک ربات محیط اطراف را اسکن کرده و سپس منطقه چاپ مطلوب را انتخاب می کند. تمامی مراحل چاپ سه بعدی با کمک ربات های پیشرفته و بدون دخالت انسان انجام می شود. در این زیستگاه ها که به شکلی مدور ساخته شده است، پنجره های بزرگی تعبیه شده تا ضمن فراهم سازی دید گسترده از چشم انداز مریخ،  نور مناسب برای پرورش گیاهان و تولید اکسیژن فراهم می کند.

 

تیم  SpaceFactory AI در جایگاه دوم زیستگاهی را طراحی کرده است که با ساختاری عمودی و تخم مرغی، پوسته ای دو لایه و مقام دارد؛ علت دولایه بودن این زیستگاه نیز مقام بودن ساختار در مقابل فشارهای جوی و ساختاری در کره مریخ است.

 

زیستگاه براق و بیضی طراحی شده توسط تیم Kahn-Yates نیز با داشتن لایه پلاستیکی بسیار مقاوم و انعکاس گسترده نور به داخل، مورد توجه قرار گرفته است.

 

SEArch + / Apis Cor  نیز تمام تمرکز خود را بر چاپ زیستگاه هایی با ورود حداکثری نور به داخل معطوف کرده و تیم نهایی (Northwestern University) نیز با ارائه زیستگاه های کوچک و کنبدی شکل، ممانعت از ورود گرد و غبار کره مریخ به داخل و همچنین تأمین نور کافی مورد نیاز را در اولویت سازه های خود قرار داده است.

یک شرکت آمریکایی، طرحی درباره ساخت سکونت‌گاه چاپ سه‌بعدی برای زندگی در مریخ ارائه داده است.

به گزارش چاپ و نشر و به نقل از ایسنا، ناسا چندین سال پیش اعلام کرد که قصد دارد یک سکونت‌گاه چاپ سه‌بعدی برای زندگی در مریخ طراحی کند. در پی اعلام این تصمیم، شرکت‌های بسیاری، طرح‌های خود را برای ساخت یک سکونت‌گاه مناسب در مریخ ارائه دادند.

گروه‌های پژوهشی، باید مدل‌های سه‌بعدی واقعی سکونت‌گاهها را کنار هم می‌گذاشتند. پژوهشگران برای این کار، از نرم‌افزار "مدل‌سازی اطلاعات ساختمان"(BIM) استفاده کردند. در این نرم‌افزار باید از ساختارهای عملکردی طراحی شده برای سطح مشخصی از جزئیات استفاده می‌شد تا در دیوارها، ضخامت، عناصر فیلتر هوا و گرما در نظر گرفته شود.

یکی از شرکت‌های حاضر در این رقابت، شرکت فناوری "AI spaceFactory" در آمریکا بود. در پروژهای این شرکت موسوم به "مارشا"(marsha)، نسبت به طرح‌های پیشین، تحول بسیاری به چشم می‌خورد. این سکونت‌گاه، یک محفظه عمودی به شکل تخم مرغ است. تمرکز این پژوهش بر ابداع سکونت‌گاهی است که با شرایط مریخ سازگار باشد.

پژوهشگران، ترکیبی از فیبرهای بازالت موجود در سنگ‌های مریخ را به کار بردند و این گونه، نیاز به موشک‌ها را برای انتقال مواد از زمین برطرف کردند.

"مارشا" که به شکل عمودی روی سطح مریخ قرار می‌گیرد، تحولی در روش‌های ساخت سه‌بعدی خودکار، فناوری مواد و طراحی محسوب می‌شود. این فناوری، طراحان را به ابداع سکونت‌گاه‌های انسانی برای فضانوردانی که به مریخ سفر می‌کنند، ترغیب می‌کند.

ساختار دو لایه‌ای مارشا، فضاهای انعطاف‌پذیری را برای نورپردازی، حریم خصوصی و میزان صدا فراهم می‌کند.

در طبقه همکف مارشا، علاوه بر تجهیزات مکانیکی و الکتریکی،  یک آزمایشگاه وجود دارد.

در طبقه دوم که به سالن اجتماعات شبیه است، آزمایشگاه اصلی و آشپزخانه قرار گرفته‌اند.

فضای بین دو بدنه، مانند یک منبع نور عمل می‌کند و پله‌ها به شکل مارپیچ هستند.

طراحی مارشا برای نورپردازی، به گونه‌ای است که رنگ و شدت نور را به صورت خودکار و با توجه به زمان تغییر می‌دهد. اتاق‌های خواب و حمام نیز در طبقه سوم قرار دارند. این پروژه موفق شد در رقابت ناسا، رتبه دوم را به دست آورد.

نزدیک به 17 میلیون نفر در سراسر دنیا دچار عارضه CP  مخفف cerebral palsy یا همان فلج مغزی هستند.CP به عارضه غیر پیشرونده ای که به مغز در حال رشد کودک در سالهای اول زندگی وارد شود و باعث بروز مجموعه اختلالات و مشکلات حرکتی ، ساختار بدنی و کنترل حرکتی در وی می شود اطلاق می شود .

هنگامی که به ماتیک ولاسیک گفتند که پسرش، نیک، که مبتلا به فلج مغزی است، ممکن است هرگز نتواند بایستد، او شروع به جستجوی راهی نمود که صرف نظر از هر چیزی، بتواند بهترین زندگی ممکن را برای پسرش فراهم نماید. با کمی کمک از خدمات پرینت سه بعدی و ورزش‌ درمانی (تن درمانی)، نیک نه تنها می‌تواند بایستد بلکه می‌تواند راه برود، دوچرخه براند، و برقصد. ولاسیک اکنون شرکت aNImaKe را تاسیس نموده است، شرکتی که قصد دارد به سایر والدینی که در شرایطی مشابه قرار دارند کمک نماید.

نیک ولاسیک به صورت پیش از موعد و با چندین آسیب مغزی به دنیا آمد. به پدرش، ماتیک ولاسیک، گفتند که ممکن است پسرش هرگز نتواند بایستد. سه سال بعد، فلج مغزی در نیک تشخیص داده شد.

با این حال، ولاسیک تصمیم گرفت هر کاری که از دستش برمی‌آید انجام دهد تا یک زندگی با کیفیت هر چه بالاتر را برای پسرش فراهم نماید. او این کار را با سپری کردن ماه‌ها تحقیق در مورد نحوه‌ ی کمک به نیک آغاز نمود و دریافت که یکی از پاسخ‌ های ممکن می‌تواند ورزش درمانی‌های متعدد و ارتوز مچ پا (AFO) باشد.

AFO ها وزن نیک را پشتیبانی می‌نماید، پاهای او را هم‌تراز می‌سازد، و مفاصل او را کنترل می‌نماید. زمانی که نیک شش ساله شد، برای امتحان نمودن این امور به اندازه‌ ی کافی بزرگ شده بود. با این حال، AFO ها هم بسیار گران هستند، هم زمان بسیار زیادی می‌برند (از جفت‌سازی تا ساخت) و هم دشوار هستند.

بنابراین، ولاسیک که یک مهندس با 12 سال تجربه است، به سراغ پرینتر سه بعدی رفت تا یک راه‌ حل بسیار ارزانتر و راحت‌تر را ایجاد نماید. با استفاده از خدمات پرینت سه بعدی SLA ، ولاسیک 13 نمونه از AFO راحت را ایجاد نمود.

ولاسیک چنین شرح داد که عدم راحتی و قیمت بالا همراه با تمامی معایب دیگر کافی بود تا من تصمیم بگیرم کاری در این مورد انجام دهم در آن زمان راه‌حل را نمی‌دانستم اما می‌خواستم راه بهتری برای طراحی آن بیابم. من فقط سعی می‌کردم به بهترین شکل ممکن به پسرم کمک کنم.

 

نیک از یک پیش‌بینی خطرناک به رقص با خانواده‌اش رسید.

 

نیم سال طول کشید تا ولاسیک طراحی AFO و جریان کار استفاده از یک پرینتر سه بعدی  SLA را کامل نماید. با این وجود، پس از این زمان، او قادر بود ارتوزهایی را برای نیک فراهم نماید که راحت بودند. با این حمایت، نیک در عرض چند روز شروع به راه رفتن کرد.

AFO های طراحی‌ شده توسط ولاسیک به طرزی راحت با کفش‌ های نیک سازگار بودند و یک جفت آنها کمتر از 15 دلار هزینه داشت. AFO هایی که به شیوه‌ی سنتی ساخته می‌شدند بیش از 5000 دلار هزینه داشتند.

ولاسیک کار بزرگی را در کمک به راه رفتن و پیاده‌روی کردن پسرش انجام داد. بنابراین، او تصمیم گرفت با راه‌ اندازی شرکت خودش، aNImaKe، به دیگران نیز کمک کند و این تکنولوژی را برای خانواده‌ های دیگری که در وضعیتی مشابه خودش قرار دارند ارائه نماید تا آنها نیز به کودکان خود کمک کنند.

به جای طی نمودن مراحل مربوط به دشواری‌های اتصالات، قالب‌های پلاستر و AFO های گرانقیمتی که به سرعت در حال رشد هستند، این امکان وجود دارد که طراحی‌ های راحتی را از طریق پرینتر سه بعدی انجام داد. نیک، که اکنون 7 سال دارد، بر روی چهارمین جفت از AFO های خود راه می‌رود.

این دو نفر از آن زمان تا کنون به طور صمیمانه کار کرده‌اند تا مساله‌ی ارتوز گرانقیمت را حل نمایند. مانچاندا شرح می‌دهد که اگرچه از این فرایند بهبود نمی‌یابد، اما ما هنوز هم می‌توانیم به میلیون‌ها نفر در سراسر جهان کمک نماییم اگر بتوانیم این تکنولوژی را در مقیاس بالا ارائه کنیم. اگر ما نقشی را در این ارتباط ایفا نماییم، در آن صورت دستاورد فوق‌العاده‌ای است.

 

امروزه انواع موجودات و مخلوقات زیبا و جذاب در عمق آب های اقیانوس ها و دریاها زندگی می کنند که شکار آنها بدون آسیب زدن به بدنشان چالشی جدی است.

به گزارش چاپ و نشر به نقل از مهر، بسیاری از این موجودات در گروه نرم تنان طبقه بندی می شوند و فاقد ستون فقرات هستند. بسیاری دیگر از موجودات زیردریایی هم ستون فقرات ضعیفی دارند و در صورت تلاش برای شکار به صورت سنتی به سختی آسیب دیده و حتی می میرند.

دانشمندان برای مطالعه دقیق این حیوانات آبزی نیازمند شکار آنها هستند. اما این کار معمولا بدون آسیب زدن به بخش هایی از بدن حیوانات مذکور امکان پذیر نیست.

اما حالا یک روش پیشرفته برای شکار حیوانات مذکور ابداع شده که برگرفته از هنر اریگامی ژاپنی هاست.

مهندسان بر همین اساس یک چاپگر سه بعدی با ۱۲ بازوی متفاوت طراحی کرده اند که وقتی یک موجود آبزی به آنها نزدیک شود به سرعت باز شده و با چسبیدن به یکدیگر یک تله بزرگ و بی خطر را تشکیل می دهند. در انتهای هر یک از این بازوها یک صفحه بزرگ نصب شده که بعد از شکار آبزی هدف به یکدیگر می چسبند و مانع از فکار شکار خود می شوند.

این محصول که RAD نام گرفته در آزمایش های به عمل آمده با موفقیت برای شکار آبزیان کوچک، هشت پا و عروس های دریایی در عمق ۷۰۰ متری اقیانوس مورد استفاده قرار گرفته است.

تله یادشده در آینده قرار است در عمق ۱۱ کیلومتری آب به کار گرفته شود و موجودات مختلفی را شکار کند.