ما بازنشستگانیم        از یاد رفته گانیم

 محمود سمیعی 

اگر نیم نگاهی به بازنشستگان کشورهای مختلف بیندازیم فرق یک کشور پیشرفته را با یک کشور عقب نگاه داشته شده جهان سومی را متوجه خواهید شد. در کشورهای پیشرفته به یک فرد بازنشسته به اندازه کافی خدمات داده می شود که باقی عمر خود را در آسایش و آرامش وسفر بگذرانند ویا از انها به عنوان مشاور در زمینه هایی که بیش از سی سال کار کرده اند استفاده می کنند چرا که این افراد به تمام فوت وفن یک کار تخصصی در طی 30 سال اشراف پیدا کرده اند وبا آنان به عنوان یک مشاور متخصص با احترام رفتار می کنندچرا که با کمک  آنان می توانند شرکت یا سازمان خود را به نحو احسن ارتقاء دهند . اما این قشر در کشور های عقب نگاهداشته شده به نحوی دیگر است. شاید یکی از فرق های کشور های پیشرفته وجهان سوم در همین تفاوت ها باشد. در کشور های پیشرفته اگر بازنشسته ای تمایل به کار داشته باشد از وی بصورت مجدد به عنوان یک فرد باتجربه واستاد کار استفاده می کنند ولی در کشوری مثل ایران که ازکشور های جهان سوم!   می باشد بازنشستگان به عنوان نیروهای از کار افتاده و غیر مفید یاد می کنند وآنان را کمتر به کار می گیرند بویژه آنانی که درطی 30 سال خدمت صادقانه بخصوص در ادارات دولتی مثل مدارس کار کرده اند(معلمان).

این روزها در ایران با وجود گرانی سر سام آور(کارشناسان اقتصادی خط فقر را 6 میلیون تومان می دانند) بیشتر کارمندان بویژه معلمین و بخصوص بازنشستگان فرهنگی در فقر کامل به سر می برند واز طرف مسئولین هم هیچ اعتنایی به این قشر نجیب اما درمانده نمی کنند و این قشر مجبورند هر از گاهی به میدان بیایند واز (دولتی که در طی چند سال اخیر  هیچ توجهی به خواسته های بازنشستگان فرهنگی نکرده است و حتی توانایی اجرای قوانینی که خود تصویب کرده را ندارد )بخواهند که قوانینی تصویب شده توسط خود دولت را به اجرا در آورده (قانون خدمات مدیریت کشوری) و آن را به اجرا گذارد.

 در همین راستای احقاق حق خود در تجمعی که بازنشستگان فرهنگی روز سه شنبه مقابل سازمان برنامه و بودجه داشتند شعارهای بسیاری را سر دادندکه گویای حق طلبی آنان بود.بعضی از شعارهای همکاران فرهنگی:

فریاد فریاد   از این همه بیداد

دولت اعتدالی       سفره ماشد خالی

حقوق ما ریالیه     هزینه ها دلاریه

نیاز ما این زمان        معیشت است و درمان

دولت به این بی غیرتی     هرگز ندیده ملتی    

سلامت، معیشت، منزلت     حق مسلم ماست

معلم زندانی    آزاد باید گردد 

ما بازنشسته گانیم     از یاد رفته گانیم 

      این شعار آخری شعاری بود که دل هر انسانی را به درد می آورد همان شعاری که می گفتند.

ما بازنشستگانیم   از یاد رفته گانیم

آیا این افرادی که هر کدام بیش از 30 سال به این جامعه خدمت صادقانه انجام داده اند بایستی اینگونه تحقیر شوند؟ افرادی که با بیشترین مدارک دانشگاهی نسبت سایر وزارتخانه های دیگر، بعد از 30 سال کار طاقت فرسای تدریس ، هر کدام با داشتن چند فرزندکه دارای نوه های متعدد هم شده اند وخرجشان از سال های پسین بسی بیشتر شده باید این روزها صورتشان را باسیلی سرخ نگه دارند. چرا که همگی زیر خط فقر زندگی می کنند.

اخیرا روحانی در سخنرانیش درآغاز سال تحصیلی جدید  در دانشگاه تهران به وضعیت مالی مردم اشاره کرد وگفت که ما می دانیم وضع مالی مردم خوب نیست واین نشان می دهد که مسئولین هم این مسئله را می دانند (البته وضع بازنشستگان از بسیاری از اقشاردیگر جامعه هم بدتر است).اما گوش شنوایی برای شنیدن حرف دل بازنشستگان وجود ندارد و گویی مسئولین خود را به ناشنوایی زده اند.دولتی که حتی قادر نیست قوانینی را که خود بایستی مجری آن باشدرا اجرا کند وبه جای پرداختن به خودی ها بیشتر به فکر ناخودی هاست چه انتظاری داریم؟ اما بازنشستگان فرهنگی از استان های مختلف به تهران آمده بودند تا حق پایمال شده اشان را باز ستانند.وضع معیشتی بازنشستگان به قدری خراب است که دیروز یکی از آنها برای درمان همسرش وتامین مالی خانواده می خواست کلیه اش را بفروشد تا خرج خانواده را بپردازد.

 آیااین عاقبت سی سال کار صادقانه است؟

محمود سمیعی(بازنشسته فرهنگی)

1397/7/24

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
  • آخرین ویرایش در سه شنبه, 24 مهر 1397 ساعت 14:54
  • اندازه قلم